Berin’ Serena Williams klopt ‘gazelle’ Henin

Jongste zusjeWilliams pakt in Melbourne twaalfde grandslamtitel.

Justine Henin belooft vol­gend jaar terug te komen.
door Fardau Wagenaar MELBOURNE – Ze bedankte God en haar familie. En Justine Henin voor een ’great final’. Serena Williams stond zaterdag voor de vijfde keer als win­nares op het erepodium in Mel­bourne na een zege op de Bel­gische: 6-4, 3-6, 6-2. Voorlopig is het nog altijd Serena die heerst.
Daar stond ze weer, voor de vijfde keer op het podium van de Rod La­ver Arena in Melbourne. Een stra­lende Serena Williams, kushandjes blazend naar haar moeder en zus Venus in het familievak. De berin uit Amerika had in de finale de ga­zelle uit België verslagen.
Justine Henin stond een meter ach­ter haar, verslagen, maar niet onge­lukkig. Want wat een geweldige co­meback had ze na anderhalf jaar af­wezigheid beleefd. Williams (28) en Henin (27) zijn al bijna stokoud op deWTA-tour, maar staan nog al­tijd aan de top.
Tennissers als Dinara Safina, Ana Ivanovic, Jelena Jankovic en Jelena Dementieva probeerden het vorig jaar allemaal: de beste van de we­reld worden. Maar hoe hard ze ook trainen, hoe mentaal onverwoest­baar ze proberen te zijn, good old Serena lijkt een onneembare ves­ting. De Amerikaanse is al sinds 1995 professioneel tennister. In 1999 won ze haar eerste grandslam­titel, de US Open. In totaal won ze er al twaalf. Vorig seizoen was ze zeer succesvol, behalve officieus we­reldkampioene, won ze Wimble­don en de Australian Open.
De jongste zus Williams had een paar mindere jaren op de tennis­baan, in 2004 en 2006 bleef ze zon­der grote titels. Serena ontdekte het leven van glitter en glamour, kreeg hier en daar een acteerrol, liet zich op de rode loper fotografe­ren in de meest sexy creaties en mocht bij Oprah Winfrey vertellen hoe ze uiteindelijk haar focus weer op het tennis racket had gekregen. Overigens pakte ze in 2005 zonder al te veel training wel de winst in Melbourne mee.
Het moet frustrerend zijn voor al die jonkies die al tijden hard op de deur bonken. Ze willen naar bin­nen, ze willen omhoog, de top be­reiken en er ook blijven. Ivanovic won een keer Roland Garros, maar zakte weg. Jankovic liet zich als toe­komstig nummer 1 fotograferen in de mooiste jurken, maar haar re­geerperiode duurde amper een week. En Dinara Safina is goed, maar probeert al twee jaar zonder succes een grandslamtitel te verove­ren. En dan is daar telkens Serena Williams weer, die te zwaar oogt, maar zo vaak de trofee in de armen mag sluiten.
Te midden van het gevecht van de meiden uit het Oostblok om de bes­te te zijn, maakten ook nog eens twee Belgen hun comeback. Kim Clijsters (26) en Justine Henin be­sloten na een lange pauze terug te keren. Clijsters won bij haar come­back meteen de US Open, Henin speelde zonder al te veel training de finale in Melbourne. Wat als ze weer op haar oude niveau zit? De Belgische deed na de finale in ieder geval een veelbelovende uitspraak: „Tot volgend jaar!”
Williams wilde liever nog even in het moment blijven en niet verder denken. Ze is met haar twaalfde ti­tel op gelijke hoogte gekomen met haar landgenote Billie Jean King, die de wedstrijd bijwoonde. „Een eer, ze is mijn voorbeeld.”
De allergrootste is ze nog lang niet. Margaret Smith Court (24 titels), Steffi Graf (22), HelenWills Moody (19), Martina Navratilova, Chris Evert (18) gaan Serena Williams voor. Of ze ooit zo ver zal komen, is de vraag. Maar in dit tijdperk is Williams de beste van allemaal.

Bron: Eindhovens Dagblad
 

 

Roger Federer laat Andy Murray kansloos in finale Australian Open

VADER EN VEELVRAAT

Als er iemand was die precies wist hoe Andy Murray zich na de door hem verloren finale van de Australian Open voelde, dan was het zijn overwinnaar Roger Federer wel. Een jaar geleden barstte de Zwitser in de Rod Laver Arena in tranen uit, nadat hij in een zinderende vijfsetter door Rafael Nadal een van zijn gevoeligste nederlagen kreeg toegediend. De troostende omarming van Nadal destijds is een beeld dat de (tennis)wereld niet snel zal vergeten.
Gisteren was Federer niet de man in tranen, maar had hij troostende woorden voor Murray, die het na zijn nederlaag in drie sets – 6-3, 6-4, 7-6 (13-11) – niet droog hield. „Andy, jij bent een te goede tennisser om nooit een grandslamtoernooi te winnen, dus maak je geen zorgen”, zo sprak Federer op het centercourt, waar hij zojuist zijn zestiende Major had gewonnen. En uit helemaal niets bleek dat de honger van de veelvraat uit Bazel daarmee is gestild. 
De recordboeken kunnen dus weer worden bijgewerkt, nu de man zijn vierde Australian Opentitel binnen heeft. Een titel waar helemaal niets op af te dingen valt, want Roger Federer was de afgelopen twee weken heel simpel Roger Federer: de beste tennisser van de wereld.
En dan te bedenken dat velen in de aanloop naar het eerste grandslamtoernooi van het jaar openlijk hun twijfels uitspraken over de vorm van Federer, die het seizoen was begonnen met een nederlaag tegen Davidenko in de halve finale van het toernooi in Doha. En zijn openingspartij in Melbourne tegen de Rus Andreev, waarin hij, achteraf gezien, de moeilijkste momenten op weg naar de titel kende, deden die twijfels alleen maar toenemen.
Federer bleef er onbewogen onder, zoals een ware kampioen betaamt. Als geen ander weet de 28jarige superster de exclusiviteit van zijn wervelende tennisshows op waarde te schatten. Schitteren op de momenten dat het moet en de momenten dat híj het wil, daar gaat het om. Doseren leidt tot regeren, daar hoef je Federer niets meer over te leren. 
Het is geen toeval dat hij in 2009 in alle vier de Majorfinales stond – hij won er twee – en in 2010 dus ook alweer zijn eerste grandslamtitel binnen heeft. Grote artiesten hebben grote podia nodig om tot grootse daden te komen; en de vier grandslamtoernooien bieden Federer dat podium. 
Sinds zijn Wimbledonzege in 2003 speelt de Zwitser tijdens de vier belangrijkste toernooien van het jaar permanent de hoofdrol. Waar de theaterwereld altijd een stand-in heeft klaarstaan als eventuele vervanger voor de hoofdrolspeler, daar weet de tennis wereld al jaren dat er voor Federer geen standin bestaat. Niemand kan in de schaduw staan van de Zwitserse alleskunner; niemand wil dat ook. 
Ook Andy Murray kon in de finale niets anders dan zich neerleggen bij de suprematie van zijn opponent. „Ik kan wel net zo goed huilen als Roger, maar helaas niet zo goed tennissen”, snikte de Schot tussen zijn tranen door. Hij kreeg er de lachers mee op zijn hand, maar besefte dat Federer de man was die het laatst lachte.

En die stralende lach stond de veelvoudig kampioen goed. „Mijn eerste Majortitel als vader, dat is best bijzonder”, zo koesterde hij nummer zestien met dezelfde liefde die hij aan de eerste vijftien gaf. De suggestie dat het er wel erg veel waren en of hij iets van ’Het Geheim’ kon verklappen, deed hem nog meer glunderen. „Er is geen geheim hoor, ik ben gewoon best een getalenteerde tennisser.” 
Het antwoord op die vraag kent de hele wereld inmiddels. Op het mentale (hoofd) en fysieke (benen) vlak is Federer nauwelijks te evenaren. Daarnaast heeft hij een overdosis talent van Moeder Natuur meegekregen.
Waar en wanneer het ophoudt? Niemand weet het, ook Federer niet. Hij heeft al eens aangegeven dat het olympische tennistoernooi van 2012 op hem dezelfde aantrekkingskracht heeft als een magneet op metaal. Daar, op het Heilige Gras van ’zijn’ Wimbledon wil Federer in ieder geval nog één keer stralen. En op jacht gaan naar de olympische titel. Want geloof het of niet, maar die ontbreekt nog op zijn erelijst.
      
Melbourne. Australian Open. Mannen, finale: Federer (Zwi/1) – Murray (GBr/5) 6-3 6-4 7-6 (11).
Bron: Telegraaf Telesport

WEG TERUG IS NOG LANG VOOR ROBIN HAASE

Als je geen kansen krijgt, kun je ook niet van ’een gemiste kans’ spreken. Met dat gevoel moet Robin Haase afscheid hebben genomen van Melbourne, waar hij na anderhalf jaar blessureleed (knie) voor het eerst sinds Wimbledon 2008 weer op grandslamniveau in actie kwam. Het op voorhand al als mission impossible beschouwde duel tegen Tomas Berdych bleek ook nog eens een (veel te) korte missie. De harde cijfers (0-6, 3-6, 3-6) vertelden een verhaal dat Haase na afloop slechts kon herhalen. „Ik had helemaal niets te vertellen, hij (Berdych) blies me gewoon weg.”
Direct na de loting had Haase al niet onder stoelen of banken gestoken allesbehalve gelukkig te zijn met zijn Tsjechische opponent. De Nederlander had na zijn lange revalidatie immers pas twee wedstrijden op ATP-niveau gespeeld en hoopte in Melbourne zijn lichaam in een lange partij eindelijk eens aan een echte test te kunnen onderwerpen.
Maar van een serieuze test was in het eenzijdige duel geen sprake geweest. „Toen ik hier aankwam, had ik geen       idee waar ik sta en dat is na de partij tegen Berdych eigenlijk nog steeds zo”, concludeerde Haase na de korte exercitie op baantje zeven van het fraaie Melbourne Park. „Graag had ik mijn lijf een keer echt getest, drie uur of langer op de baan gestaan. Ik voel me goed, ben fit.”
Maar veel wijzer was de 22jarige Hagenaar niet geworden in de slechts anderhalf uur durende partij tegen Berdych. En dus was er bij Haase eigenlijk alleen sprake van wat blijdschap omdat hij na een onverwacht lange lijdensweg, veroorzaakt door twee knieoperaties, eindelijk weer kan tennissen. „Ik schrik hier niet van hoor, Berdych is een speler die je dit soort zware nederlagen kan bezorgen. Hij sloeg onlangs Baghdatis ook met 6-0, 6-1 van de baan. Bij vlagen sloeg ik wel goede ballen, maar echt in de wedstrijd ben ik nooit geweest. Berdych had op al mijn goede bedoelingen een beter antwoord.”
De weg terug naar waar Haase vóór zijn knieproblemen stond – hij schurkte destijds tegen de mondiale top 50 aan – is dus nog lang, zo luidt de les die de partij tegen Berdych hem leerde. „Ik moet echt weer aan allerlei dingen wennen, situaties op de baan weer leren herkennen”, aldus Haase over de problemen waar tennissers na een lange afwezigheid tegenaan lopen. „Vervolgens is er de spanning die je heel lang niet hebt gevoeld en ineens weer onder controle moet zien te houden. Dat kun je niet trainen, daar kun je alleen in echte wedstrijden aan wennen. En natuurlijk is het vertrouwen ook nog niet optimaal.”

Allemaal punten die Haase de komende maanden via het spelen van zoveel mogelijk wedstrijden zal moeten verbeteren. Dankzij een wildcard doet hij komende maand mee aan het ABN Amro World Tennis Tournament in Rotterdam en daarna kan hij zijn ’protected ranking’ (104) nog zeven keer gebruiken om toegang tot toernooien te krijgen. „De naam Haase is in het buitenland niet bekend genoeg voor wildcards, maar ik voel me niets te groot om straks het Challengercircuit in te stappen.”
Geduld lijkt het toverwoord te zijn voor Haase, die zo graag grote sprongen wil, maar slechts kleine stapjes kan maken. „Niet voor niets word ik op de baan boos na een slordige game. Ik wil meer en ik wil sneller”, zo drukte hij het in Australië zelf uit. „Nogmaals, ik ben blij dat ik weer kan spelen, maar dat is niet genoeg voor mij. Ik wil weer presteren, wil weer winnen.” En dat is, net als het genezen van zijn knie, een kwestie van tijd. Of, om met de woorden van coach Dennis Schenk af te sluiten: „Het komt allemaal goed met Robin.”
      

Agassi: Ik speelde om mijn vader te plezieren

Oud-tennisser (39) zag als kind de lijnen van de tennisbaan als de tralies van zijn bestaan. Hij leefde in een ‘isoleercel’.

Al voor zijn geboorte stond vast dat Andre Agassi de beste tennis speler van de wereld zou worden. Zijn vader Mike, een ex-bokser en immigrant uit Iran, had dat zo bepaald. Wat hem niet was gelukt met zijn drie eerdere kinderen, zou lukken met Andre.

‘Na 22 jaar en 22 miljoen slagen met mijn racket’ kreeg zijn vader gelijk, schrijft Agassi in zijn autobiografie ‘Open’. Hij had Wimbledon gewonnen. Maar hijzelf wist zich geen raad met zijn gevoelens. Hij had nooit de kans gekregen zijn eigen levensvervulling te kiezen. Hoewel miljoenen fans hem adoreerden, haatte hij tennis.
Vader

Zijn boek is een verkenning van zijn uitzonderlijke levensloop, een grondige en openhartige zoektocht naar een eigen identiteit. En tegelijkertijd is het een waarschuwing aan ouders, die de ambities van zijn vader delen. In tennis wemelt het ervan. Het vervult hem met afschuw, zegt Agassi (39) tijdens een promotiebezoek aan Amsterdam.

‘Als je het succes van je kinderen definieert in termen van geld of de hoeveelheid titels die ze winnen, ben je de hulp voorbij. Het maakt me verdrietig als ik ouders die beslissing zie maken. Want als je die fout maakt, zullen nog veel fouten volgen.’
Bron:Volkskrant

Henin bekroont rentree met toernooiwinst

Justine Henin heeft haar rentree op de tennisbaan dit weekeinde bekroond met de eindzege in het demonstratietoernooi van Charleroi. De Belgische was zondag met twee keer 6-4 te sterk voor Flavia Pennetta uit Italië. Zaterdag stond Henin voor het eerst weer op de baan en versloeg ze landgenote Kirsten Flipkens met dezelfde cijfers.
De 27-jarige Henin benadrukte na haar succesvolle terugkeer komend jaar één belangrijk doel te hebben: “Dit is een andere Justine Henin die volgend jaar haar droom wil verwezenlijken om eindelijk Wimbledon te winnen.” Henin nam in mei 2008 afscheid van de tennissport. Ze won zeven grandslams en voerde in totaal 117 weken de wereldranglijst aan.

“Ik heb nooit spijt gehad van mijn beslissing om te stoppen, maar nu heb ik erg veel zin in het starten van een tweede carrière. In mijn beleving zal die echter niet op de eerste lijken”, temperde Henin de verwachtingen rond haar terugkeer. Begin januari 2010 maakt de speelster haar rentree in het officiële tenniscircuit. Ze speelt het toernooi van Brisbane ter voorbereiding op de Australian Open.
Bron: Telegraaf Telesport

Roddick zeker van World Tour Finals

De Amerikaan Andy Roddick is zeker van deelname aan de World Tour Finals, van 22 tot en met 29 november. Dat maakte tennisorganisatie ATP dinsdag bekend.
Roddick, nummer zeven van de wereld, is de zesde speler die toegang krijgt tot het afsluitende toernooi in Londen. Roger Federer, Rafael Nadal, Andy Murray, Novak Djokovic en Juan Martin del Potro gingen hem voor. „Ik kijk er naar uit om in november in Londen terug te keren”, aldus Roddick, die in de zomer de finale van Wimbledon van Federer verloor.

Het wordt voor Roddick zijn zevende achtereenvolgende deelname aan de World Tour Finals.
Bron: Telegraaf Telesport

Ik ben dol op dit soort huiswerk

Wie Jacco maandag tegenkomt: pas een beetje op, hij kan nog duizelig zijn. We hebben zondag een uurtje getraind en ik heb hem van links en naar rechts gestuurd. Hij speelde niet slecht hoor, ondanks een weekje grieperig, maar bij mij zat alles er heerlijk op.

We speelden in Valkenswaard, want ons eigen centre court in het Indoor-Sportcentrum wordt pas in de nacht van dinsdag op woensdag gelegd. En dat geeft mij straks nog een voordeeltje, want Valkenswaard is net wat sneller dan ons centre court. Dus ik heb straks nog wat tijd over.

De laatste dagen naar de AFAS Tennis Classics moet ik veel spelen. Dat is gewoon huiswerk, want ik moet er donderdag toch staan. Maar ik heb geen hekel aan dit huiswerk hoor, want wie mij een beetje kent weet dat ik niets liever doe dan spelen. Dus maandagmiddag nog een uurtje en dinsdag nog een uurtje op het centre court met een van de andere jongens.
Waar Jacco regelt en de opbouw (foto) in de gaten houdt, ligt mijn prioriteit vanaf nu bij de spelers: ik moet zorgen dat ze het naar hun zin hebben vanaf het moment dat ze dinsdag binnendruppelen. Zorgen dat ze kunnen trainen, zorgen dat ze weten wie welke clinics doet, zorgen dat ons privédiner dinsdagavond goed loopt. Ik run een paar dagen een soort mini-Wimbledon, maar gelukkig wel meer ontspannen en met vrienden van vroeger.

Het lastigste aan deze week is én meedoen én toernooibaas zijn. Ik moet zorgen dat ik er wel sta op de baan, maar ik moet straks ook mijn praatjes doen en bij Jan en Alleman langs, tot ’s avonds laat. En dan wil ik toch ook de andere jongens er nog aftikken, want dat kan ik toch niet laten.

Ik heb één mazzeltje, dat mijn dubbelmaatje en ik elkaar zo goed kennen en dat we allebei precies doen waar we goed in zijn. Ook deze week. Dat ik Jacco zo goed ken was zondag trouwens ook wel handig, want ik wist precies wat-ie met zijn service ging doen.

Bron: ED Gastblog

‘Wimbledon winnen blijft een droom’

“Ik keer terug in het tennis. Ik ben opgelucht en ontroerd dat ik dit eindelijk kan meedelen.”

Met die woorden opende Justine Henin gisteren het journaal op de Belgische zender RTL-TVi. De zevenvoudige grandslam-winnares zal in januari 2010 in Australië aan haar tweede tennisleven beginnen. Een doel wilde ze nog niet stellen. “Ik noem het liever een droom. Een grote droom: Wimbledon winnen, de enige leemte op mijn palmares.”

De eerste geruchten over een comeback deden al een tijdje de ronde. Ze had de knoop voor zichzelf al midden juli doorgehakt, bekende ze. “Maar die beslissing is er niet plots gekomen”, zei ze.

“Dat gebeurde in verschillende stappen. Het was wel de eerste keer in mijn leven dat ik een grote beslissing helemaal alleen genomen heb. Ik heb er met heel weinig mensen over gebabbeld. Het is eigenlijk begonnen met een gesprek met een heel goede vriendin, een maand of vier geleden. En dat ging niets eens over tennis. Waar sta je in het leven? Wat wil je nog doen in je leven? vroeg ze me. Dat heeft de vlam in mij aangewakkerd. Ik dacht weer aan tennis. Het leek wel een renaissance.”

Midden juli nam ze haar beslissing. “Ik heb toen meten Carlos (haar coach, red.) gebeld. Zonder hem had ik deze stap niet willen zetten.”

Maar waarom komt Henin terug? “Ik was moe, uitgeput. Ik had het echt nodig om mezelf terug te vinden. Ik had een rustig, normaal leven nodig. Buiten het tennis. En die laatste vijftien maanden hebben me enorm deugd gedaan. Het was dus de juiste keuze.” Henin vond de vrouw in zichzelf en dat gaf haar weer de kracht om er opnieuw aan te beginnen.

“Al spreek ik niet graag over een terugkeer. Ik noem het liever een nieuw avontuur. Een avontuur, waar ik veel volwassener zal instappen. Ik heb nu niet meer het gevoel dat ik moet kiezen. Het is mogelijk om een gewoon leven en een leven als topspeelster te combineren.”

En het zal zeker voor meer dan één jaar zijn. “Zeker nog een jaar of drie, vier. In 2012 staat er een grote afspraak op het programma: de Spelen in Londen. Ik hoop dat fysiek alles goed blijft gaan en dat ik het tot dan kan uithouden.” Onbewust speelde de comeback van landgenote Kim Clijsters misschien mee, zegt ze. “Wat Kim op de US Open gepresteerd heeft, verdient alle bewondering. Zo snel weer aan de top. Respect! Maar of dat een grote rol in mijn beslissing heeft gespeeld? Nee, dan eerder de overwinning van Roger Federer op Roland Garros, de enige leemte op zijn palmares. Zo heb ik er ook eentje: Wimbledon.”
Bron: BN de Stem

Henin: Ik ben blij met mijn besluit

Justine Henin kan haar geluk niet op nu zij heeft aangekondigd terug te keren in het vrouwentennis. “Ik ben erg blij dat ik eindelijk het goede nieuws met mijn fans kan delen, want het lag al weken op het puntje van mijn tong”, bekent de 27-jarige Belgische.
Henin kondigde vandaag officieel aan dat zij een comeback gaat maken op de WTA-tour. “Dat besluit maakt me blij. Het is een grote beslissing, misschien wel de grootste in mijn leven.” Henin gaf aan in elk geval tot en met de Olympische Spelen van Londen (2012) weer te gaan spelen.

Henin zette op 14 mei 2008 plotseling een punt achter haar zeer succesvolle loopbaan. Ze won 41 WTA-titels, waaronder vier keer Roland Garros, twee keer de US Open, één keer de Australian Open en in 2004 olympisch goud in Athene. Verder stond ze 114 weken op de eerste plaats van de wereldranglijst. de enige grote titel die ontbreekt op haar erelijst is Wimbledon.
Bron: Telegraaf Telesport

Rentree Roddick laat niet lang meer op zich wachten

Andy Roddick heeft zijn rentree in het circuit via Twitter aangekondigd. De Amerikaan is over twee weken weer te bewonderen op de banen van het ATP-toernooi van Washongton. De afgelopen weken kampte de tennisser met een kwetsuur aan de heup. De laatste wedstrijd die hij speelde was de finale van Wimbledon. In een thriller verloor hij toen na vijf sets van Roger Federer. Roddick staat 5e op de wereldranglijst. Door zijn blessure liet Roddick ook verstek gaan bij het Davis-Cupduel tussen de Verenigde Staten en Kroatië. De Kroaten wonnen de kwartfinalewedstrijd. Hopelijk kan Roddick zijn vorm van Wimbledon weer snel terugvinden. Met een Roddick in topvorm, een teruggekeerde Nadal en Roger Federer belooft de US Open een spektakel te worden.
Bron: Tennisblog.nl

Volgende pagina »