WAALSE WILSKRACHT

Henin knokt zich in ’te vroege finale’ voorbij Dementieva.

Het affiche had niet misstaan bij de finale van een grandslamtoernooi en hetzelfde kan gezegd worden van het spel dat Justine Henin en Elena Dementieva uit hun rackets toverden. Uit niets tijdens hun memorabele confrontatie in Melbourne bleek dat het hier ’slechts’ de tweede ronde van de Australian Open betrof; uit niets ook bleek dat Henin pas haar tweede toernooi speelt sinds haar beslissing terug te keren op de proftour. Het kleine Waalse vechtersbaasje knokte als in haar glorietijd en knikkerde Dementieva, de nummer vijf van de wereld, pardoes uit het speelschema: 7-5 7-6 (8-6).
Dat de voormalige nummer één van de wereld (Henin) en de huidige nummer vijf (Dementieva) elkaar al in zo’n vroeg stadium van een grandslamtoernooi treffen, heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat Henin (nog) geen officiële ranking heeft. Ze speelde in de aanloop naar de Australian Open in Brisbane immers pas haar eerste toernooi sinds haar afscheid in mei 2008, dat uiteindelijk geen afscheid maar een lange vakantie zou blijken te zijn.
Haar beslissing terug te keren in de sport die ze meer miste dan haar lief was, werd door de Australian Open-organisatie beloond met een wildcard en dus ging Henin afgelopen week bij de loting als ongeplaatste speelster de emmer in. Alle topspeelsters keken met angst en beven waar de naam van de Waalse in het speelschema zou opduiken en haalden – met uitzondering van Dementieva – opgelucht adem.
De Russin reageerde in eerste instantie nog luchtig op het nieuws dat zij Henin mogelijk al in de tweede ronde zou treffen. „Ik ben naar Melbourne gekomen om de finale te bereiken en dan moet je onderweg van iedereen kunnen winnen”, zo reageerde ze dapper op de vroege confrontatie met de zevenvoudig grandslamkampioene uit België. Maar gisteren tijdens de uitputtingsslag in de Rod Laver Arena moet Dementieva het lot meerdere malen vervloekt hebben. Alleen de eerste set van de energieverslindende titanenstrijd duurde al 83 minuten en toen stond ze nog met lege handen ook.
Die handen zouden leeg blijven, mede doordat de Russin in de tiebreak van de tweede set de kansen, die ze wel degelijk kreeg, niet greep. „Ik speelde niet agressief genoeg, heb mijn strijdplan niet goed uitgevoerd”, gaf ze zelf als belangrijkste reden voor het feit dat ze het strijdtoneel niet als winnares had verlaten. En er was, sportief als ze is, ook alle lof voor Henin. „Ze speelt erg goed, je kunt op de baan aan niets merken dat ze er een tijdje uit is geweest.”
Henin speelde gisteren inderdaad alsof er helemaal geen sprake is geweest van een lange onderbreking van haar carrière. Vooral op de belangrijke punten kwam dezelfde onverzettelijkheid bovendrijven die haar in haar ’eerste tennisleven’ al zoveel roem bracht. Zo poetste ze maar liefst dertien van de negentien breekpunten weg die ze op haar eigen service moest toestaan. Waarmee tegelijkertijd pijnlijk duidelijk is hoeveel kansen Dementieva liet lopen.

De sleutel naar de overwinning bleek, zo meldde een dolgelukkige Henin na afloop, bij het net te liggen. „Het was een geweldig gevecht, we waren echt aan elkaar gewaagd. Mijn moed om veelvuldig naar het net te gaan is beloond, ik denk dat ik de partij daar uiteindelijk heb gewonnen.”
De twee meeslepende sets namen bijna drie uur in beslag en Henin bekende dat de eerste verschijnselen van kramp zich in de slotfase van de partij hadden aangediend. „Maar dit zijn wel de wedstrijden die ik nodig heb om weer helemaal terug te keren. Het was een heel speciale avond, aan het eind werden de emoties me bijna te veel. Dit is wat ik gemist heb, voor het spelen van dit soort wedstrijden heb ik een comeback gemaakt.”
Een comeback die, zo wilde zelfs de verslagen Dementieva wel toegeven, een goede zaak is voor het vrouwentennis. „Wij hebben speelsters als Justine nodig om ons spel te verbeteren. Zij legt de lat zo hoog, iedereen kan daarvan leren. Het is geweldig dat ze terug is.” Al had Dementieva dat liever later in het toernooi, bij voorkeur pas in de finale, ondervonden.

Bron: Telegraaf Telesport

STER IN DE SCHADUW

Rafael Nadal voelt zich op zijn gemak buiten de schijnwerpers

MELBOURNE – Zijn naam wordt zo weinig genoemd bij alle voorbeschouwingen van de Australian Open, dat je bijna zou vergeten dat hij toch echt de titelverdediger is. Het zal Rafael Nadal een zorg zijn. Hij speelt zijn bijrol ’under the radar’ met evenveel verve als de hoofdrol die hij de afgelopen jaren bij vrijwel alle grandslamtoernooien vervulde.
„Het is me inderdaad opgevallen dat ik hier niet als de grote favoriet voor de titel wordt gezien”, meldt hij aan de vooravond van het eerste grandslamtoernooi. „Ach, ik kan er niet mee zitten. Op Roland Garros zegt iedereen altijd dat ik de enige ben die het toernooi daar kan winnen. Daar heb ik me ook nooit iets van aangetrokken.” 
Samen met collega’s als Federer, Roddick, Djokovic, Clijsters en Serena Williams verzorgde Nadal gisteren in de Rod Laver Arena een wervelende tennisshow, waarvan de opbrengsten geheel naar de hulpverlening voor het zo zwaar getroffen Haïti gaan. Een ontspannen Nadal genoot zichtbaar van de spontane, op initiatief van Roger Federer georganiseerde actie, grapte en grolde door het microfoontje (dat de spelers tijdens het demonstratiepotje gemengd dubbel droegen). Verder rende hij over de baan alsof er nooit sprake was geweest van knieproblemen.
Toch zorgden die veelbesproken gewrichten ervoor dat Nadal in 2009 op de vraag hoe hij zich voelde vaker ’pijn’ dan ’fijn’ moest antwoorden. En daar leek het helemaal niet op toen hij zich een jaar geleden ten koste van een in tranen uitbarstende Roger Federer tot Australian Openkampioen liet kronen. Nadal bezat op dat moment drie van de vier grandslamtitels (Roland Garros, Wimbledon en de Australian Open), had ook de gouden olympisch medaille in zijn prijzenkast hangen en was de onbetwiste nummer één van de wereld

Een jaar later heeft hij de titels van Roland Garros en Wimbledon moeten afstaan aan zijn eeuwige rivaal Federer en wacht Nadal al sinds mei 2009 op een toernooizege. „En toch ben ik nog steeds de nummer twee van de wereld. Mijn resultaten waren niet perfect, maar ze waren ook weer niet slecht. Zeker omdat ik in de tweede helft van het jaar veel fysieke problemen kende.” 
Hij drukt het nog voorzichtig uit, want de pijn in Nadals gewrichten had menig sporter letterlijk op de knieën gekregen. Voeg daarbij de mentale problemen die de scheiding van zijn ouders – na dertig jaar huwelijk – veroorzaakten en het mag een klein wonder worden genoemd dat de Master van Mallorca het jaar 2009 afsloot als de nummer twee van de tenniswereld.
Maar in Melbourne oogt de 23-jarige niet alleen lichamelijk fit, maar ook mentaal dik in orde. „Over de scheiding van mijn ouders praat ik niet meer. Ik ben weer gelukkig, met allebei mijn ouders gaat het goed, dus alles is oké.” 
Vandaag (Nederlandse tijd rond 09.30 ’s ochtends) opent hij als titelverdediger het avondprogramma in de Rod Laver Arena, op hetzelfde centercourt waar hij Roger Federer een jaar geleden in tranen deed uitbarsten. Wie na die memorabele finale had voorspeld dat Nadal de rest van het jaar geen grandslamfinale meer zou spelen, was in een dwangbuis afgevoerd.
Maar niet door Nadal, die ondanks zijn 36 titels niets vanzelfsprekend vindt. „Je weet nooit hoe het loopt. Kijk eens hoeveel toppers hier in Melbourne actief zijn die nog nooit een Major hebben gewonnen en dat misschien ook nooit gaan doen. Iedere grandslamtitel die je wint, kan zomaar je laatste zijn…”
      
• Michaëlla Krajicek heeft het hoofdtoernooi van de Australian Open niet gehaald. In de derde ronde van het kwalificatietoernooi verloor ze in drie sets van de Duitse Angelique Kerber: 7-5, 3-6 en 6-4.

Bron: Telegraaf Telesport

 

Clijsters en Gilbert pakken Belgische titels

Tennisster Kim Clijsters is zondag verkozen tot sportvrouw van het jaar in België. De winnares van de US Open versloeg tenniscollega Yanina Wickmayer en atletiekster Eline Berings. Philippe Gilbert werd gekroond tot sportman van het jaar. De wielrenner liet veldrijder Niels Albert en basketballer Didier Mbenga achter zich.

De eretitels werden uitgedeeld door Belgische sportjournalisten. Clijsters maakte na het moederschap in augustus haar rentree in het tennis circuit en won direct het eerste grandslamtoernooi. Gilbert beleefde het succesvolste seizoen van zijn wielerloopbaan. Hij won onder meer Parijs-Tours en de Ronde van Lombardije.
Bron: de Gelderlander

‘Er zit nog te veel tennis in me’

In Amerika zouden ze er een film over maken: knappe tennisprof (twee keer gekozen tot meest sexy niet-Amerikaan), tweemaal verliezend Grand Slamfinalist, raakt in de versukkeling door een chronische knieblessure, jaagt er een godsvermogen doorheen, doet mee aan een datingshow, scharrelt met Paris Hilton en probeert via een veteranentoernooi terug aan de top te komen.
Decor voor laatstgenoemde scène is het Indoor Sportcentrum in Eindhoven, waar de hoofdpersoon, Mark Philippoussis, meedoet aan de AFAS Tennis Classics. Winnen of verliezen is hier niet belangrijk. “Het gaat er nu om of mijn knie het houdt. Dit is een opstapje. En ik voel me nu al veel beter dan vijf maanden geleden”, zegt de Australiër, die toegeeft met enige angst op het court te staan. Angst dat het toch weer misgaat.

Philippoussis is nog te jong om zich veteraan te noemen. Dat vindt hij zelf ook. “Ik heb door drie knieoperaties vier jaar gemist, daarom voel ik me geen 32. Ik heb nog geen afscheid genomen van de top, daarvoor zit er nog te veel tennis in me. Voor mijn gevoel heb ik er niet alles uitgehaald.”

Zes dagen in de week is hij in de sportschool te vinden. “Om sterker en vooral lichter te worden. Ik ben zwaar gebouwd. Daardoor staat er veel druk op mijn knie. Ik zit nu weer op het gewicht van toen ik begin twintig was.”

Philippoussis wil pas terugkeren in het professionele circuit als hij een toernooi kan afmaken. “Het heeft geen zin als ik maar twee wedstrijden kan spelen. Ik moet 110 procent zijn.”

Een deadline stelt hij zichzelf niet. “Maar ik moet wel realistisch zijn. Als ik terugkom, heb ik normaal gesproken nog twee jaar te gaan.”

Wat in ieder geval terug is, is het plezier in tennis. “Ik hou van het spelletje en ik hou van de oefeningen. Als ik ’s morgens wakker word, ben ik blij dat ik weer mag trainen en tennissen. Dat is wel eens anders geweest.”

Hij tennist niet voor het geld, benadrukt de hardhitter. “Geld verdienen is geen probleem, dat lukt me ook wel op andere manieren.”

Philippoussis heeft er geen geheim van gemaakt dat de laatste jaren het geld vooral wegvloeide. Of zeg maar wegstroomde, want de man die in zijn carrière alleen al acht miljoen dollar aan prijzengeld bij elkaar sloeg (en tel daar maar miljoenen aan sponsorgeld bij op), slaagde er in om binnen enkele jaren in financiële problemen te komen. “Een kwestie van slechte investeringen, de verkeerde mensen vertrouwen”, noemt hij het. Omdat hij niet speelde, kwam er ook niets binnen. “Nu weet ik weer dat je moet werken voor je geld. Veel geld hebben was normaal voor me, maar dat is het niet. Ik heb geleefd en geleerd, daar ben ik dankbaar voor. Achteraf was dit het beste wat me kon overkomen. Ik koester ook geen haatgevoelens tegen de mensen die me toen adviseerden. Geld maakt niet gelukkig.” Hij is erg open over zijn problemen: “Het is zoals het is. Hé, ik heb geen drugs gebruikt en niemand vermoord.”

En dan was daar nog de datingshow, Age of Love, waarin vrouwen streden om de aantrekkelijke vrijgezel Philippoussis. “Ik was geblesseerd en ze betaalden me”, verklaart hij zijn deelname. “Ik was niet op zoek naar liefde.” Het vriendinnetje dat hij eraan overhield, is al weer verleden tijd.

Hij zal nooit meer mee met zo’n programma meedoen, zegt hij: “Ik heb nu een verloofde.” En de liefde is groot: direct na de wedstrijd hangt hij een uur met haar aan de telefoon. Bellen naar New York, een dure hobby als je financiële problemen hebt.

Philippoussis kijkt liever vooruit.

“We willen samen een kledinglijn opzetten. Ook denk ik aan een boek om mijn ervaringen over te brengen op jonge tennissers.”

Activiteiten die horen bij iemand die bezig is met een leven na het tennis. Maar dat hoofdstuk heeft hij nog niet afgesloten. “Ik heb een tweede kans gekregen, die grijp ik met beide handen aan.”

De Australian Open, in januari, komt te vroeg. “Ik richt me wat dat toernooi betreft op 2011.” Als hij daar nog eens zou schitteren, op 34-jarige leeftijd, dan krijgt het verhaal een happy end. Zoals het hoort in Amerikaanse films.

Bron Eindhovens Daglbad Sport

‘Nobody’s’ winnen gemengd dubbel

Carly Gullickson en Travis Parrott hebben donderdag op het US Open de titel in het gemengd dubbelspel gepakt. Het onbekende Amerikaanse tenniskoppel verraste donderdag in de finale Carla Black en Leander Paes met 6-2 en 6-4. Het Zimbabwaans-Indiase duo was in New York als tweede geplaatst.
De partij, bemoeilijkt door de dwarrelwind, duurde maar 66 minuten. Opmerkelijker was dat Gullickson en Parrott tot deze week nog nooit eerder samen hadden gespeeld. Ze kwamen op Flushing Meadows binnen dankzij een wildcard. „Ik kan het zelf niet geloven”, zei de 22-jarige Gullickson. „Het was de eerste keer dat ik in het Arthur Ashe-stadion was. Een geweldige ervaring.”

Het Amerikaanse tweetal, dat op weg naar de eindstrijd ook de nummers 1 en 3 van de plaatsingslijst versloeg, verdiende met zijn grandslamtitel 150.000 dollar, ruim een ton in dure euro’s. De 36-jarige Paes, die al vier keer eerder een vergelijkbaar groot toernooi won in de mixed, en Black moesten met bijna de helft genoegen nemen. „Ze speelden buitengewoon goed; te goed voor ons”, prees Paes de tegenstanders.
Bron: Telegraaf Telesport

Grand Slam Tennis

Wij zitten nooit op de eerste rij tijdens Grand Slams. Een potje tennis gaat er best in, maar een heel toernooi uitzitten is niet aan ons besteed. Wat wel in ons plaatje past zijn games – u weet wel, van die spelletjes – omdat deze steeds meer een weerspiegeling van onze realiteit vormen – Plato, iemand? Tegenwoordig vinden we in die lade ook tennisgames. EA’s ‘Grand slam tennis’ is er daar een van en luidt meteen het Wii MotionPlus-tijdperk in.

Dat wonderlijke apparaatje van Nintendo belooft een veel accuratere lezing van je bewegingen. Tot voor kort bleef dat hele motion-gedoe niet meer dan een gimmick. Met wat wild wapperen kwam je al een eind ver en van een realistiche 1:1-overdracht is nooit sprake geweest. Die tijden liggen nu achter ons, want Nintendo brengt wat het heeft beloofd. Er zijn nog kinderziektes, maar de vooruitgang is gevoelig waarneembaar. Onze controller was niet langer meer een loom bakje, maar transformeerde in een echt tennisracket, of dat maakten we onszelf toch wijs.

Want tennis is natuurlijk waar het om gaat in ‘Grand slam tennis’. Op de elf verschillende pleinen en met een boel legendarische tennisspelers zullen vanaf heden heel wat balletjes gemept worden, of net worden gemist. Want veel daarvan hangt af van de door jou gekozen besturing. Je kunt het jezelf makkelijk of net heel moeilijk maken. Voor dat laatste heb je die Wii Motion Plus nodig. Moeilijk is echter een veel te groot woord, maar er wordt wel wat training van je gevergd. Omdat dit niet vaak voorvalt bij Wii-games, leek ‘moeilijk’ ons een minder dramatische woordkeuze.

Vaardigheden aanleren kan je doen in verschillende modi. Je kunt een carrière lanceren met een eigen karaktertje, maar kan ook losstaande wedstrijden spelen. Voor de funfactor verwijzen we je door naar de vele multiplayer- en partygame-opties. In ieder geval: zelfs de grootste cynicus moet toegeven dat ‘Grand slam tennis’ heel wat te bieden heeft. En dan hebben we ons nog niet eens uitgelaten over de onlinemodus die je zeker een keer moet proberen. Deze vertoont geen enkel mankementje en biedt een ware uitdaging.

http://www.cuttingedge.be/assets/200908/51203/content/grandslamtennisbox.jpg?1249737330Het uiterlijk van ‘Grand slam tennis’ houdt het midden tussen realistisch en cartoonesk. Van een Wii kan je nooit te veel vergen, maar toch voelt deze stijl onaf. Alsof midden in het denkproces de rode draad zoek raakte. De Wii heeft een jong doelpubliek – tekeningetjes! –, maar deze game spreekt vooral een iets ouder publiek – geen tekeningetjes! – aan. Het oor heeft niet te klagen, maar zal eveneens lofzangen componeren over wat het te slikken krijgt.

‘Grand slam tennis’ is een erg volwassen game voor Wii geworden en meteen ook een van de beste tennisgames op de markt. Van deze zwik mogen er gerust meer in de rekken. Een ‘winner’!
Bron: cutiingedge.be

Nummer 14 voor Federer

Roger Federer evenaarde vandaag het record van Pete Sampras. Hij won zijn 14e Grand Slam titel op Roland Garros. De Zwitser was met 62 76(1) 64 te sterk voor de Zweed Robin Soederling en werd de zesde speler die de vier Grand Slam toernooien op zijn naam heeft kunnen schrijven.

Een Zweeds succes werd wel eerder vandaag geboekt door Soederlings landgenoot Daniel Berta die het Roland Garros junior toernooi won bij de jongens. Hij won in drie sets met 61 36 63 van de Franse nummer 11 seed Gianni Mina.

Rafael Nadal zei na zijn uitschakeling door Soederling dat hij natuurlijk hoopte dat een Spanjaard het toernooi zou winnen. “Maar als iemand het verdient om Roland Garros te winnen is het Roger. Hij heeft hier drie finales (2006-2008) gespeeld en ik gun hem die 14e Grand Slam titel van harte”.

Na 11 pogingen lukte het de Zwitser vandaag in zijn 19e Grand Slam finale. Hij moest dit jaar overuren werken, verloor zes sets onderweg naar de finale en stond tot de finale 16 uur en 40 minuten op de baan. (Vergelijk dit met de nog geen 10 uur die de dames finalisten op de baan stonden. Je kunt dan een vraagteken zetten bij het feit dat het prijzengeld voor de dames gelijk is aan dat van de heren. De dames krijgen in feite een veel hoger uurloon dan de heren).

Soederling heeft 14 prachtige dagen gehad. Vandaag begon hij zenuwachtig, wat stijf en zijn serve en forehand wapens lieten het in de eerste set afweten. Hij werd al in zijn eerste opslagbeurt gebroken en een geheel ‘losse’ Federer sloeg zich moeiteloos naar een 4-0 voorsprong met zowel een love game op eigen serve in de tweede game als een love break in de derde game. De vijfde game ging eindelijk naar de Zweed die daarna onmiddellijk een derde love game moest incasseren en vervolgens op 1-5 weer gebroken werd.

De tweede gelijkopgaande set eindigde met 7-1 in de tiebreak met een soeverein serverende en retournerende Federer die niet minder dan vier aces sloeg en drie mini-breaks forceerde. In de derde set werd Soederling weer meteen in zijn eerste opslagbeurt gebroken en die break voorsprong liet Federer zich niet ontnemen, ondanks re-break mogelijkheden voor de Zweed in de vierde en de laatste game. Het was geen partij waarbij wij of de toeschouwers op het puntje van onze stoel zaten. Echter, de historische betekenis van een Federer winst op Court Philippe Chatrier, was voldoende voor de juiste spanning en emotionele sfeer die bij een Grand Slam finale hoort.
Bron: tennis & coach

Wimbledon, dag 10-11: Come on Andy!!

Federer krijgt zondag de kans om de allerbeste tennisser te worden, met de meeste grandslamzeges ooit. Wie wordt zijn tegenstander? Die vraag ging donderdag door Londen, gonst nu rond op het park. Een korte, laatste voorbeschouwing:

John McEnroe kon het niet geloven. ,,Ik hoop dat hij gelukkiger is dan hij uit zijn ogen kijkt.” De flamboyante Amerikaan had met verbazing zitten kijken naar een interview met Andy Murray, gistermorgen op Wimbledon.
Zat daar de man die de finale wilde haalde, die de spanning door zijn lichaam moest voelen gieren? McEnroe: ,,Ik weet niet of ik het allemaal zo koel had kunnen vertellen. Ik weet wel zeker van niet eigenlijk. Ik had in ieder geval toch eens zenuwachtig wat gelachen.”
De 22-jarige Schot is nog altijd zo rustig als hij was voor het toernooi aan Church Road in Londen begon. Elke dag is een nieuwe, iedere tegenstander is de volgende. Stappen overslaan, speculeren over de finale; Murray heeft het categorisch geweigerd. ,,Want elke wedstrijd moet ik weer op mijn best zijn om een ronde verder te komen”, beseft Murray.
Murray is nog maar één stap verwijderd van een plaats in de finale op Wimbledon. De Brit moet dan vandaag wel winnen van Andy Roddick, op papier veruit zijn lastigste opponent tot nu toe. Murray won zes van de acht onderlinge confrontaties. Hun enige wedstrijd op gras, op Wimbledon in 2006, ging ook naar Murray. ,,Ik zit vol vertrouwen, heb nu tien partijen op rij op gras gewonnen. Maar ik moet ook nu het beste uit mezelf halen, anders red ik het niet.”
Andy Murray raffelde woensdag zijn kwartfinale tegen Juan Carlos Ferrero af, Roddick stond ruim twee uur langer op de baan tegen Hewitt. Zat Murray allang aan de hersteldrank én sushi, Roddick had flink wat moeite om voor middernacht de slaap te vatten. De adrenaline pompte nog door het lijf. Beiden zeiden gisteren echter alweer klaar te zijn voor het gevecht.
Wat Roddick betreft kan het niet mooier: een halve finale tegen de favoriet van de hele natie, op centre court. ,,Ik denk dat het een waanzinnige sfeer wordt. Ik houd daar wel van, ook al klappen en schreeuwen de mensen niet voor mij maar voor mijn tegenstander. En als ze Come on Andy roepen, denk ik gewoon dat ze mij bedoelen.”

Come on Andy’s zou ik willen zeggen. We gaan het zien. Straks, na de partij, volgt nog een PS.

PS dus. Het is Roddick geworden! Heel Groot-Brittannië in rouw, dat hadden ze niet verwacht. Andy Murray is spontaan weer een Schot. Als hij gewonnen had, was hij nog altijd een echte Brit. Maar nu…
Bron: Eindhovens Daglbad Sport

Kop is eraf voor Federer

De kop is eraf voor Roger Federer. Het Zwitserse tennisfenomeen opende op het gloednieuwe centre court van Wimbledon het bal tegen Yen-Hsun Lu en die horde nam hij vrij eenvoudig.
Federer, gehuld in een nieuwe, traditionele, outfit van zijn sponsor Nike, kwam in de eerste set weliswaar een break achter, maar herstelde zich. Daarna had hij op de Taiwanese tennisprof steeds de overhand en kon hij na drie sets de kleedkamers in om zijn grazieuze jasje weer op te zoeken (7-5 6-3 6-2).

Federer is op jacht naar zijn zesde Wimbledontitel. Dat betekent tevens dat hij het record aantal grandslamtitels op vijftien brengt en daarmee streeft hij Pete Sampras voorbij. Ook kan hij de nummer één-positie heroveren op Rafael Nadal, die op Wimbledon wegens een blessure ontbreekt
Bron: Telegraaf Telesport

Andy Murray voert verwachtingen op

Na 71 jaar kreeg het grastoernooi van de Queen’s Club in Londen eindelijk weer eens een Britse winnaar.
Andy Murray brak de ban en weet meteen wat de niet bijster verwende tennisnatie vanaf volgende week van hem verwacht op Wimbledon.

Murray klopte in de finale de Amerikaan James Blake in twee sets (7-5 6-4) en pakte daarmee zijn eerste titel op gras. In Halle slaagde zijn grote rivaal Novak Djokovic er niet in zijn voorbereiding op Wimbledon met toernooiwinst af te ronden. De Duitser Tommy Haas was de Serviër de baas in drie sets: 6-3 6-7 (4) 6-1.

Murray was de vijfde Britse tennisser sinds de toernooizege van Bunny Austin in 1938 die de finale op Queen’s bereikte. Dat deed hij door zaterdag de Spanjaard Juan-Carlos Ferrero te verslaan. Blake hoefde maar acht games de baan op. Bij 4-4 gaf landgenoot Andy Roddick op met een enkelblessure. Zorgen over zijn deelname aan Wimbledon maakte Roddick zich niet.

Murray overtuigde het hele toernooi in Londen waar hij zijn twaalfde toernooizege boekte, de vierde van dit jaar. Hij stond zelfs geen game af. ,,Het was een mooie week. Dit is misschien wel het beste tennis dat ik ooit heb gespeeld,’’ zei Murray, die ook geen moeite deed de verwachtingen te temperen. ,,Het enige wat nog ontbreekt op mijn erelijst is een Grand Slam-titel. Hopelijk lukt het op Wimbledon.’’

Djokovic, eerder dit jaar door Murray afgelost als nummer drie van de wereld achter Nadal en Federer, moest de titel in Halle laten aan Haas, de bij vlagen briljante Duitser wiens carrière fors heeft geleden onder blessureleed. De winst in Halle was zijn eerste toernooizege sinds Memphis 2007.

Het was de eerste keer dat de 31-jarige Haas van Djokovic won. De Serviër was de hoogst geplaatste speler in Halle na het afzeggen van Roger Federer.

Het vrouwentoernooi in Birmingham werd gewonnen door de Slowaakse Magdalena Rybarikova. Als dertiende geplaatst was ze verrassend te sterk voor de Chinese Li Na, de nummer vier van de plaatsingslijst: 6-0 7-6 (2).

Het was de eerste toernooizege voor de 20-jarige Rybarikova. Li Na had zaterdag een einde gemaakt aan de opmars van Maria Sjarapova. De Russische, door een slepende blessure gekelderd op de wereldranglijst, kwam op Roland Garros ook al ongeplaatst tot de kwartfinales. ,,Ik was blij dat Li Na haar zaterdag versloeg,’’ zei Rybarikova. ,,Sjarapova is zo’n goede tennisster, ik vraag me af of ik haar had kunnen verslaan.’’

De Chinese had haar zege op een van de weinige vedetten van het vrouwentennis ook als bijzonder ervaren: ,,Ik was helemaal opgewonden, ik vergat bijna dat ik vandaag nog een partij moest spelen. Het was een goede week voor mij. Ik ben dol op gras.’’
Bron: AD

Volgende pagina »