Federer laat zijn Schotse uitdager nu nog kansloos

Tennis Zwitserse nummer één stelt in Melbourne met zestiende eindzege op een grandslamtoernooi record scherper

Roger Federer was in de finale van de Australian Open tegen Andy Murray een klasse apart. De Zwitser veroverde zijn eerste grote titel als vader.

Toen Andy Murray nog een kleine jongen was vertelde zijn grootvader hem het verhaal van Ally MacLeod, de trainer die het Schotse elftal naar het WK voetbal van 1978 leidde. ‘Schotland wint de wereldbeker’, bezwoer MacLeod voor zijn vertrek naar Argentinië – om met lege handen terug te keren.

Het verhaal heeft Murray geleerd dat je je zelfvertrouwen nooit moet etaleren vóór een belangrijke wedstrijd. Zeker niet als miljoenen landgenoten in jou de eerste Britse grandslamkampioen sinds 74 jaar zien. „Ik zal mijn beste tennis moeten spelen”, zei de Schot voorafgaand aan de finale van de Australian Open. Een belofte die hij gisteren niet kon inlossen tegen ’s werelds beste tennisser. Murray verloor kansloos van Roger Federer met 6-3, 6-4 en 7-6.

In de dagen voor de eindstrijd deed Murray er alles aan om zijn gedachten van de veelbesproken wedstrijd tegen Federer af te leiden. Hij keek wat Britse comedyseries, at sushi in zijn favoriete restaurant en sliep veel. Zelfs Federer – die in Melbourne zijn 22ste grandslamfinale speelde – was het niet ontgaan dat zijn collega goed omging met de hoge verwachtingen in zijn geboorteland. „Ik weet dat hij als eerste Britse tennisser in 150.000 jaar wil winnen”, grapte hij na de halve finale tegen Jo-Wilfried Tsonga. „Die arme jongen wordt hier maar voortdurend aan herinnerd, maar hij heeft het geweldig gedaan tot nu toe. Ik kijk uit naar de finale.”

Het werd niet de eindstrijd waar zo velen op hoopten. Sterker nog: het was misschien wel Murrays slechtste optreden van de afgelopen twee weken. De 22-jarige Schot, die tot aan de finale één set had ingeleverd, speelde afwachtend tegen de man die hij in tien onderlinge duels zes keer bedwong. Pas halverwege de derde set, toen het eigenlijk al te laat was, nam hij het initiatief over. In een katachtige reflex passeerde hij Federer aan het net: 4-2. Maar na nog geen kwartier moest hij zijn break alweer afstaan.

In de daarop volgende tiebreak liet Murray een glimp van het tennis zien waarmee hij twee jaar geleden al een finaleplaats bij de US Open afdwong: tactisch sterk, technisch verzorgd en erg atletisch. Het leverde hem vijf setpunten op, waarvan de Schot het merendeel zelf verprutste. Niet voor niets verontschuldigde Murray zich na afloop met een brok in zijn keel tegenover de tennisfans thuis. „Ik kan net zo goed huilen als Roger”, zei hij verwijzend naar de tranen van Federer na diens verloren finale in Melbourne tegen Nadal, een jaar geleden. „Alleen jammer dat ik niet zo goed kan tennissen als hij.”

De winnaar, die in Australië zijn vierde titel behaalde, probeerde Murray gerust te stellen. „Je bent te goed om nooit een grandslamtoernooi te winnen, maak je geen zorgen”, hield hij hem voor. Hoewel ze niet bekend staan als grote vrienden, kon de Zwitser zich goed voorstellen hoe zwaar het is om steeds tegen de geschiedschrijving aan te hikken. Vorig jaar viel er een last van zijn schouders toen hij na een bloedstollende vijfsetter tegen Andy Roddick op Wimbledon zijn vijftiende grandslamtitel binnensleepte: één meer dan Pete Sampras. Met die van gisteren komt hij op zestien.

Sinds de terugval van Rafael Nadal – die in Melbourne opnieuw last kreeg van zijn knie, en vandaag zakte naar plaats vier op de wereldranglijst – vecht Fed Express vooral tegen de statistieken. Buiten de grandslamtoernooien mag Federer dan kwetsbaar zijn, bij ‘de grote vier’ is hij nog altijd moeilijk te kloppen. Vanaf vandaag voert hij in totaal 268 weken de wereldranglijst aan, evenveel als Jimmy Connors.

Sinds de geboorte van zijn tweelingdochters voelen al zijn overwinningen van grotere betekenis, zei Federer nadat hij de nacht al champagne drinkend met vrienden in een hotel had doorgebracht. De Zwitser is de eerste vader in zeven jaar die een grandslamtoernooi wint; Andre Agassi deed dat in 2003 voor het laatst in dezelfde Rod Laver Arena.

De 28-jarige Federer wordt door velen als de grootste tennisser aller tijden beschouwd, maar Murray geldt als toekomstig kampioen. Björn Borg en John McEnroe zien in hem een natuurlijke opvolger van de Zwitser. Volgens de voormalig toppers – samen goed voor achttien grandslamtitels – heeft hij de onbedwingbare drang om te winnen. En als geen ander weet de Schot ballen uit onmogelijke posities te slaan, zoals weer bleek tijdens zijn halve finale tegen Marin Cilic, toen hij een forehand tussen de netpaal en de scheidsrechtersstoel doorsloeg.

The Times meldde voorafgaand aan het finaleweekend dat als Murray de Australian Open op zijn naam zou schrijven, hij tot een van de best betaalde Britse sportmannen zou uitgroeien, met jaarlijkse sponsorcontracten ter waarde van 50 miljoen pond. „Murray speelt tennis dat marketingmensen doet watertanden”, aldus de krant. Het werd nu echt tijd dat hij zijn voorganger Fred Perry – die in 1936 als laatste Brit een grandslamtoernooi won – deed vergeten.

De nieuwe nummer drie van de wereld is voorlopig nog niet af van de Zwitser, die onlangs liet weten dat hij ten minste doorgaat tot aan de Spelen van 2012 in Londen. „Een gouden medaille zou geweldig zijn”, klonk het uit de mond van de onverzadigbare tennisser.
Bron: NRC

Berin’ Serena Williams klopt ‘gazelle’ Henin

Jongste zusjeWilliams pakt in Melbourne twaalfde grandslamtitel.

Justine Henin belooft vol­gend jaar terug te komen.
door Fardau Wagenaar MELBOURNE – Ze bedankte God en haar familie. En Justine Henin voor een ’great final’. Serena Williams stond zaterdag voor de vijfde keer als win­nares op het erepodium in Mel­bourne na een zege op de Bel­gische: 6-4, 3-6, 6-2. Voorlopig is het nog altijd Serena die heerst.
Daar stond ze weer, voor de vijfde keer op het podium van de Rod La­ver Arena in Melbourne. Een stra­lende Serena Williams, kushandjes blazend naar haar moeder en zus Venus in het familievak. De berin uit Amerika had in de finale de ga­zelle uit België verslagen.
Justine Henin stond een meter ach­ter haar, verslagen, maar niet onge­lukkig. Want wat een geweldige co­meback had ze na anderhalf jaar af­wezigheid beleefd. Williams (28) en Henin (27) zijn al bijna stokoud op deWTA-tour, maar staan nog al­tijd aan de top.
Tennissers als Dinara Safina, Ana Ivanovic, Jelena Jankovic en Jelena Dementieva probeerden het vorig jaar allemaal: de beste van de we­reld worden. Maar hoe hard ze ook trainen, hoe mentaal onverwoest­baar ze proberen te zijn, good old Serena lijkt een onneembare ves­ting. De Amerikaanse is al sinds 1995 professioneel tennister. In 1999 won ze haar eerste grandslam­titel, de US Open. In totaal won ze er al twaalf. Vorig seizoen was ze zeer succesvol, behalve officieus we­reldkampioene, won ze Wimble­don en de Australian Open.
De jongste zus Williams had een paar mindere jaren op de tennis­baan, in 2004 en 2006 bleef ze zon­der grote titels. Serena ontdekte het leven van glitter en glamour, kreeg hier en daar een acteerrol, liet zich op de rode loper fotografe­ren in de meest sexy creaties en mocht bij Oprah Winfrey vertellen hoe ze uiteindelijk haar focus weer op het tennis racket had gekregen. Overigens pakte ze in 2005 zonder al te veel training wel de winst in Melbourne mee.
Het moet frustrerend zijn voor al die jonkies die al tijden hard op de deur bonken. Ze willen naar bin­nen, ze willen omhoog, de top be­reiken en er ook blijven. Ivanovic won een keer Roland Garros, maar zakte weg. Jankovic liet zich als toe­komstig nummer 1 fotograferen in de mooiste jurken, maar haar re­geerperiode duurde amper een week. En Dinara Safina is goed, maar probeert al twee jaar zonder succes een grandslamtitel te verove­ren. En dan is daar telkens Serena Williams weer, die te zwaar oogt, maar zo vaak de trofee in de armen mag sluiten.
Te midden van het gevecht van de meiden uit het Oostblok om de bes­te te zijn, maakten ook nog eens twee Belgen hun comeback. Kim Clijsters (26) en Justine Henin be­sloten na een lange pauze terug te keren. Clijsters won bij haar come­back meteen de US Open, Henin speelde zonder al te veel training de finale in Melbourne. Wat als ze weer op haar oude niveau zit? De Belgische deed na de finale in ieder geval een veelbelovende uitspraak: „Tot volgend jaar!”
Williams wilde liever nog even in het moment blijven en niet verder denken. Ze is met haar twaalfde ti­tel op gelijke hoogte gekomen met haar landgenote Billie Jean King, die de wedstrijd bijwoonde. „Een eer, ze is mijn voorbeeld.”
De allergrootste is ze nog lang niet. Margaret Smith Court (24 titels), Steffi Graf (22), HelenWills Moody (19), Martina Navratilova, Chris Evert (18) gaan Serena Williams voor. Of ze ooit zo ver zal komen, is de vraag. Maar in dit tijdperk is Williams de beste van allemaal.

Bron: Eindhovens Dagblad
 

 

’ Federeris niet te verslaan’

Jo-Wilfried Tsonga was vanzelfsprekend gedesillusi­oneerd. Maar na de verwoestende nederlaag tegen Roger Federer ( 6- 2, 6-3, 6-2) bleek de jonge Fransman ook reëel. Als Federer zo goed speelt als in de halve finale is hij, benadrukte Tsonga, zeker in de eindstrijd „door niemand te ver­slaan. Door helemaal niemand.” De imponerende overwinning van Federer op Tsonga geeft inderdaad weinig hoop voor Andy Murray. De Schot hoopt de eerste Brit te worden die sinds 1936 een grands­lamtoernooi wint. Dat zijn tegen­stander zondagochtend (aanvang 9.30 uur Nederlandse tijd) in de eindstrijd van de Australian Open Federer heet, is bepaald geen voor­deel. Weliswaar verloor de Zwitser begin 2009 de finale in Melbourne van Rafael Nadal, z’n cijfers blijven imponerend. Federer bereikte giste­ren zijn 22ste grandslamfinale. Hij won er vijftien, van de zes waarin hij het onderspit dolf waren er drie op gravel in Parijs.
Federer maakt opnieuw grote in­druk in Melbourne. In de kwartfi­nale had hij een setje last van de zon, in de halve finale was hij to­taal gefocust. Het moest en zou een vluggertje worden. Dat had een re­den. Daarmee immers ondermijn­de Federer het plannetje dat Mur­ray in aanloop naar de eindstrijd had gesmeed.
In 2008 stonden de twee tegenover elkaar in de eindstrijd van de US Open. Toen won Federer van een uitgebluste Murray. Ditmaal hoop­te Murray uitgeruster aan de klus te kunnen beginnen. Hij speelde zijn halve finale donderdag al. Maar Federer werkte dat voordeel­tje gisteren weg door van de partij tegen Tsonga een strafexpeditie te maken: 6-2, 6-3, 6-2 in nog geen an­derhalf uur. Zodoende kwam Fede­rer op een slordige twaalf uur effec­tieve speeltijd, en moest Murray er toch een uurtje langer voor wer­ken: 730 om 783 minuten. Federer: „Ik ben vooraf aan zo’n toernooi al­tijd klaar om zeven keer vijf sets te spelen. Als het sneller kan, is het mooi. Ik vind het bovendien wel lekker dat ik van begin tot eind één dag vrij had tussen mijn partijen, en niet zoals Andy nu opeens twee. Ik blijf in hetzelfde ritme.”
Federer, winnaar in Melbourne in 2004, 2006 en 2007, denkt de gevoe­lens van Murray te kennen. „Ik kan me voorstellen dat Andy er een beetje tabak van heeft, dat ze hem er steeds naar vragen of hij de eer­ste Brit in 150.000 jaar, of zo, wordt die een grandslam wint. In Ameri­ka was de druk misschien te groot voor hem, nu is hij er ook nog maar één overwinning vanaf. Al zal ik er natuurlijk alles aan doen om hem die kans te ontnemen.”

Bron: Eindhovens Dagblad

Federer ten koste van Davidenko naar halve finales Australian Open

Hoge nood breekt wetten

Wanneer de nood echt hoog is, kan een bezoek aan het toilet redding brengen. Met die tegeltjeswijsheid als ’tactiek’ heeft Roger Federer zich ten koste van Nikolaj Davidenko geplaatst voor de halve finales van de Australian Open. De nummer één van de wereld had in de eerste set van de wisselvallige partij weinig tot niets in te brengen tegen de ontketende Rus, maar zorgde na een bezoek aan ’Het Gemak’ voor een ongekende ommekeer die hem voor de 23e opeenvolgende keer – een ongekend record – in de halve finales van een grandslamtoernooi bracht: 2-6, 6-3, 6-0, 7-5.
        De poorten van de hel lagen weliswaar nog een flink aantal etages dieper, maar Roger Federer gaf toe dat hij in de kwartfinale van de Australian Open wel degelijk diep had moeten graven om de overwinning veilig te stellen.
       Federer voerde de lastige zon en schaduw, die de baan als het ware in tweeën deelden, niet op als excuus. Maar hij was wel blij dat de koperen ploert met het verstrijken van de partij langzaam uit de Rod Laver Arena verdween.
        Dat zijn toiletbezoek na de eerste set extreem lang duurde, was dan ook geen toeval geweest. „Iedere tennisser heeft recht op twee toiletbezoeken per wedstrijd”, zo legde hij direct na de partij tot hilariteit van het publiek uit. „Het leek mij een goed idee om ze allebei tegelijk op te nemen. Iedere centimeter die de zon in die tijd zou wijken was meegenomen. Voor alle duidelijkheid: ik moest wel echt naar de wc, hoor…”
       De belangrijkste reden voor de extreme wenteling van de partij lag echter niet in het toiletbezoek van Federer maar in het spel van Davidenko, die na een bliksemstart een geweldige inzinking kreeg. Een gemiste backhand op breekpunt naar een 2-6, 1-4 voorsprong veroorzaakte kortsluiting in het Russische systeem. Federer overleefde op 2-6, 1-3 liefst drie breekpunten, behield zijn servicegame en reeg dertien (!) opeenvolgende games als kralen aan zijn ketting.
        Toen Davidenko bijkwam uit zijn tijdelijke tennis coma verklapte het scorebord een 2-6, 6-3, 6-0, 2-0 voorsprong voor Federer en wist de Rus dat zijn rol bij de Australian Open was uitgespeeld. Hij spartelde in de vierde set nog wel wat tegen, overleefde op 5-4 nog een matchpoint, maar moest twee games later alsnog de felicitaties aan de Zwitser overbrengen.
       „Ik heb echt geen idee wat er na de gemiste breekpunten bij die 6-2, 3-1 voorsprong gebeurde”, aldus Davidenko, die een dik uur na de wedstrijd wel kon lachen om het bizarre scoreverloop. „Wat moet ik anders, het is toch ook om te lachen. Voor de zoveelste keer krijg ik bij een grandslamtoernooi kansen om ver te komen en voor de zoveelste keer grijp ik ze niet”, aldus de 28-jarige nummer 6 van de wereld, die in zijn succesvolle loopbaan nog nooit tot de finale van een van de vier Majors reikte.

Federer grossiert inmiddels in Major-finales en zijn plek in de halve finale in Melbourne betekent tevens dat hij zijn eerste plaats op de wereldranglijst vasthoudt. Op weg naar de finale is de Fransman Jo-Wilfried Tsonga de volgende horde voor Federer. Tsonga profiteerde in Melbourne van maagklachten bij zijn Servische tegenstander Novak Djokovic. In een herhaling van de eindstrijd van 2008 won de Fransman dit keer wel met 7-6, 6-7, 1-6, 6-3, 6-1.
       Op de maandag te verschijnen nieuwe lijst neemt Federer voor de 268e week de toppositie in en daarmee schaart hij zich naast Jimmy Connors. Alleen Ivan Lendl (270 weken) en Pete Sampras (286) stonden langer op ’poleposition’, maar ook zij zullen ongetwijfeld nog worden gepasseerd door de Zwitser. Al is het maar tussen twee toiletbezoeken door…
      
Mannen, kwartfinales: Federer (Zwi/1) – Davidenko (Rus/6) 2-6 6-3 6-0 7-5, Tsonga (Fra/10) – Djokovic (Ser/3) 7-6 (8) 6-7 (5) 1-6 6-3 6-1.

Vrouwen, kwartfinales: Serena Williams (VSt/1) – Azarenka (WRu/7) 4-6 7-6 (4) 6-2, Li Na (Chn/16) – Venus Williams (VSt/6) 2-6 7-6 (4) 7-5.

Bron: Telegraaf Telesport

 

Russische metamorfose

Davidenko heeft niets meer te vrezen in kwartfinaleduel met Federer

MELBOURNE – Het is nog maar een paar maanden geleden dat Roger Federer zich bij het horen van de naam Nikolaj Davidenko geen zorgen maakte. De Zwitserse grootvorst van de tenniswereld had in zijn loopbaan als proftennisser twaalf partijen tegen de Rus gespeeld en alle keren was hij als winnaar van de baan gewandeld.
Maar van een zorgeloze voorbereiding op de kwartfinale van de Australian Open, waarin Federer en Davidenko voor de vijftiende keer de rackets gaan kruisen, is bij de Zwitser geen sprake. Want de laatste twee – recent gespeelde – onderlinge ontmoetingen zijn door Davidenko gewonnen. Waarbij vooral de zege tijdens de prestigieuze ATP Finals in Londen (november 2009) zeer veel indruk heeft gemaakt.
Die overwinning gaf Davidenko zo’n ’boost’ dat hij de Zwitser eerder deze maand in Doha nogmaals de oren waste en – hoe vreemd dat ook in zijn eigen oren moge klinken – morgen in de kwartfinales van de Australian Open allesbehalve de underdog is.
„Steeds meer spelers beginnen bang voor me te worden”, grapte de inmiddels 28-jarige Davidenko eerder deze week in Melbourne, waar veel van zijn collega’s hem tot de belangrijkste titelfavoriet hebben bestempeld. En tot nu toe maakt de Rus die rol helemaal waar, want ook Fernando Verdasco moest er, in de vierde ronde van het Australische grandslamtoernooi, aan geloven. Het Spaanse vechtersbaasje, vorig jaar in Melbourne nog halve finalist, knokte in de Rod Laver Arena de longen en vele andere ingewanden uit zijn lijf, maar moest in vijf slopende sets buigen voor de Russische droogkloot: 6-2, 7-5, 4-6, 6-7, 6-3.
„Vroeger was nooit iemand bang voor mij”, aldus Davidenko over de opvallende metamorfose die hij niet alleen op, maar ook naast de baan heeft ondergaan. Want de man die lange tijd recht had op de titel ’saaiste prof uit de top 20’, begint zich onder invloed van zijn goede resultaten te ontpoppen als een onderhoudende gesprekspartner. „Wat komen jullie hier allemaal doen?”, vroeg hij deze week in Melbourne quasi-verbaasd aan de grote schare journalisten die op zijn persconferentie was afgekomen. „Doorgaans komt er niemand wanneer ik achter de microfoon kruip.”
Inmiddels begint Davidenko wel de keerzijde van zijn plotselinge populariteit te vrezen. Hij liet zich al ontvallen geen Paris Hilton te willen zijn („ik wandel liever een beetje onopvallend door het leven”) en begrijpt inmiddels waarom mannen als Federer en Nadal hun hotelontbijt in de anonimiteit van hun eigen kamer nuttigen. „Steeds meer mensen komen op me af, willen met me op de foto of een praatje maken. Als ik niet oppas, kom ik niet meer aan ontbijten toe.”

Misschien heeft de overal ter wereld razend populaire Federer na afloop van hun kwartfinaleduel wat tips voor Davidenko, die duidelijk nog moet leren omgaan met zijn groeiende populariteit. „Jullie stellen zelfs vragen over mijn privéleven, daar was nog nooit iemand in geïnteresseerd”, zo pareerde hij een vraag over zijn huwelijk en eventuele kinderwens. Om vervolgens in ontwapenend steenkolenengels te vertellen dat hij best kinderen wil. „Maar mijn vrouw Irina heeft nog geen zin om thuis te zitten; ze reist al zes jaar met me mee over de wereld en wil dat graag blijven doen. Wordt voorlopig dus nog even wachten met die kinderen.”
Op Federer hoeft Davidenko niet te wachten, die meldt zich morgen in de Rod Laver Arena voor hun vijftiende onderlinge strijd. De Zwitser sprak openlijk zijn bewondering uit voor de progressie die Davidenko de afgelopen maanden heeft geboekt. „Vooral zijn service is sterk verbeterd, daar geeft hij geen gratis punten meer mee weg.”
Iets dat Federer zelf ook niet deed in de clash met Lleyton Hewitt, een partij die nooit een echte clash werd. Daarvoor was het kwaliteitsverschil tussen de beste tennisser van Australië (Hewitt) en de beste tennisser van de wereld (Federer) veel te groot. „Vooral zijn backhand liep als een trein”, aldus Hewitt, die voor de vijftiende keer op rij van Federer verloor: 6-2, 6-3, 6-4. Zo vaak heeft zelfs Davidenko niet van de Zwitser verloren…

Bron: Telegraaf Telesport

De opmars van het Chinese tennis

Na Li ( 27) en Jie Zheng ( 26) schreven historie op de Australian Open. In Melbourne kreeg de opmars van de tennis­sport in China dezer dagen een vro­lijk gezicht. Niet eerder plaatsten twee Chinese tennissters zich voor de kwartfinales van hetzelfde grandslamtoernooi. Na Li verraste gisteren met een zege op Caroline Wozniacki. Vannacht kreeg Jie Zheng zelfs de kans om de laatste vier te halen.
Na Li had de afgelopen dagen de la­chers op haar hand. Met een voor Chinezen ongewoon groot gevoel voor humor hield de nummer ze­ventien van de wereld iedereen da­gelijks op te hoogte van haar be­zoekjes aan Chinatown in Melbour­ne.
Vorig jaar moest de 27-jarige speel­ster uitWuhan de Australian Open laten lopen vanwege een kniebles­sure. „ Anders hadden we vorig jaar al met z’n tweeën historie kunnen schrijven”, reageert ze nuchter op de mijlpaal in grandslamverband. Morgen treft ze Venus Williams, voor dit jaar aast ze op een plek in de toptien van de WTA- ranking. Het is een wedloop met Jie Zheng, die ook iets dergelijks nastreeft. Bei­den stonden al eens vijftiende.
Na Li en Jie Zheng worden beiden gecoacht door hun echtgenoot. Ge­niet Na Li van die ’ vrijheid’, Jie Zheng is van de oude stempel en valt nog graag terug op de bond. Voor de Spelen van Peking won ze de harten van haar landgenoten door vele tonnen over te maken aan de slachtoffers van de aardbe­ving in Sichuan, in mei 2008. Geld is, zegt ze, voor haar geen drijfveer. „De waarde van een atleet is niet in geld uit te drukken. Ik speel wed­strijden om respect te verdienen voor mijn land.”
Toen Jie Zheng zeven was, werd ze gevraagd door een trainer. Ze had geen idee wat tennis was. „ Ze moesten me uitleggen dat het zo­iets als pingpong was, maar dan met een grotere, harige bal.” Ze voelde zich bevoorrecht. „ Omdat ik altijd nieuwe kleding kreeg. Dat was heel wat, in China was toenter­tijd bijna iedereen nog arm.”
Sindsdien is er veel veranderd. Dat Na Li „ alleen vooruit” zegt te kij­ken, „en nooit achterom” is veelzeg­gend.
Het verleden van China heeft rau­we randjes, maar het land ontwik­kelt zich op alle terreinen razend­snel. De macht van het getal speelt daarbij een grote rol. Tenniste in het verleden niemand, omdat de elitaire sport niet strookte met de ideeën van de Communistische Par­tij, inmiddels is dat wel anders. De economie ( en de olympische status van tennis) hielp een handje mee. Miljoenen kinderen krijgen gede­gen onderricht, van coaches uit de hele wereld.
Amateurtennissers uit het hele land doen mee aan de breed opge­zette China Open Rating Tour. De­ze wordt ondersteund door zowel de Chinese tennisbond als de Inter­national Tennis Federation. In Shenzhen heeft Michael Chang een tennisacademie opgezet. Met ­klein denken is niks voor Chinezen – liefst vijftig tennisbanen.
In 2004 wonnen Li Ting en Sun Tiantian goud in het dubbelspel op de Spelen. Individueel succes bij de vrouwen liet net wat langer op zich wachten, maar is nu ook niet lan­ger uitzondering. De vrouwen dan­ken veel van hun resultaten aan een ijzeren conditie. Dat juist is een overblijfsel van de oude waar­den. Chinezen zijn nog altijd ge­wend goed te luisteren naar een meerdere en kunnen zich, zonder morren, uren voor deze persoon in het zweet werken. „Buitenlandse coaches leren je alleen tennissen op de baan. Een Chinese coach is betrokken bij alle aspecten van je le­ven”, vertelde Jie Zheng. Ze vond het niet meer dan normaal dat ze tot voor kort nog nooit een disco­theek van binnen had gezien.
Na Li is altijd minder volgzaam ge­weest. Met Shuai Peng, 43ste op de wereldranglijst, had China nog meer te stellen. Ze kwam meerma­len in conflict met de Chinese auto­riteiten, maar won uiteindelijk de strijd. Dankzij haar mag een Chine­se speelster nu zelf een coach kie­zen, sponsors zoeken en het meren­deel van haar prijzengeld houden.
Bron: Eindhovens Dagblad

Rafael Nadal en Andy Murray doorstaan orkaan van aces in Melbourne

KANONNEN ZWIJGEN

Murray wijkt niet voor geweld

MELBOURNE – Het was een dag waarop bij de Australian Open de grote kanonnen in stelling werden gebracht. John Isner en Ivo Karlovic, twee boomlange tennissers in het bezit van een service waarmee je een oorlog kunt beslissen, torsten hun munitie naar de Rod Laver Arena. De missie waarmee ze het slagveld betraden, was een simpele: zet het vizier op scherp en schakel de – op papier – sterker ingeschatte vijand met een serie dodelijke voltreffers uit.
Gelukkig gaat het in tennis niet alleen om brute kracht of, in het geval van Isner en Karlovic, bruut geweld. Slimheid, souplesse, tactisch inzicht, fitheid en mentale veerkracht zijn elementen die tijdens de strijd tussen de witte lijnen minstens zo doorslaggevend zijn als een opslag die door beton vliegt. En die les kregen de Amerikaan Isner en de Kroaat Karlovic, tot aan vandaag de nummers één en twee op de ’ace-lijst’ van de Australian Open, in een even zonnige als afgeladen Rod Laver Arena gisteren haarfijn ingepeperd.
Isner richtte zijn kanon op Andy Murray, de Brit die vrij geruisloos door de eerste week van het toernooi was geslopen. In Melbourne ging de aandacht in eerste instantie toch vooral uit naar de drie grandslamwinnaars van afgelopen jaar – Nadal, Federer (2) en Del Potro – en lette eigenlijk niemand meer op Murray, die in 2009 op grandslamniveau niet helemaal aan de verwachtingen had voldaan.
Maar de Schotse nummer vijf van de wereld toonde tegen Isner dat men in Melbourne zo langzamerhand toch serieus rekening met hem moet gaan houden. Murray heeft naam en faam verworven als een van de beste ’return-tennissers’ en toonde tegen het Amerikaanse servicekanon waarom dat zo is. De veertien aces en eerste opslagen die vrijwel permanent boven de 200 km/u over het net denderden, deden Murray niet verblikken of verblozen. Hij hield zijn eigen servicegames en profiteerde in de tiebreak van de eerste set optimaal van een zeer dure dubbele fout van Isner.
Met het verlies van de tiebreak leek de reus (206 centimeter) uit Florida ook zijn geloof in de goede afloop te hebben verloren. Het venijn verdween uit de opslagen, de kracht uit de benen en het vernuft – voor zover aanwezig – uit zijn spel. De ervaren Murray wist wat hem te doen stond en hielp zijn aangeslagen prooi met een paar fikse beten definitief uit zijn lijden: 7-6 6-3 6-2. „Bij servicekanonnen van dit kaliber heb je als speler de neiging om bij zijn opslagen ver achter de baseline te gaan staan”, zo doceerde hij na afloop. „Maar het is soms beter om juist niet een stap terug te doen, maar dapper op de baseline te blijven staan en zo zijn ’hoeken’ te verkleinen.”
Het was een les die Rafael Nadal later in de praktijk bracht. Ook de Spanjaard kreeg, in de persoon van Ivo Karlovic, te maken met een liefhebber van grof service-geweld. En ook de Spanjaard bewees dat je met geweld alleen geen zeges kunt afdwingen. De 208 centimeter lange boomstam uit Zagreb produceerde liefst 28 aces – da’s meer dan een complete set – maar stapte desondanks wel ’gewoon’ als verliezer van de baan: 6-4 4-6 6-4 6-4.

Waarmee het kanongebulder op Melbourne Park verstomde. Tactisch vernuft en souplesse hadden het bruut geweld tot buiten de toegangspoort verjaagd. De ’terreinknecht’ van Melbourne Park kan opgelucht ademhalen. Net als Nadal en Murray, die het morgen in de kwartfinale tegen elkaar mogen opnemen. Dat wordt pas echt geweld(ig)…

Bron: Telegraaf Telesport

WAALSE WILSKRACHT

Henin knokt zich in ’te vroege finale’ voorbij Dementieva.

Het affiche had niet misstaan bij de finale van een grandslamtoernooi en hetzelfde kan gezegd worden van het spel dat Justine Henin en Elena Dementieva uit hun rackets toverden. Uit niets tijdens hun memorabele confrontatie in Melbourne bleek dat het hier ’slechts’ de tweede ronde van de Australian Open betrof; uit niets ook bleek dat Henin pas haar tweede toernooi speelt sinds haar beslissing terug te keren op de proftour. Het kleine Waalse vechtersbaasje knokte als in haar glorietijd en knikkerde Dementieva, de nummer vijf van de wereld, pardoes uit het speelschema: 7-5 7-6 (8-6).
Dat de voormalige nummer één van de wereld (Henin) en de huidige nummer vijf (Dementieva) elkaar al in zo’n vroeg stadium van een grandslamtoernooi treffen, heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat Henin (nog) geen officiële ranking heeft. Ze speelde in de aanloop naar de Australian Open in Brisbane immers pas haar eerste toernooi sinds haar afscheid in mei 2008, dat uiteindelijk geen afscheid maar een lange vakantie zou blijken te zijn.
Haar beslissing terug te keren in de sport die ze meer miste dan haar lief was, werd door de Australian Open-organisatie beloond met een wildcard en dus ging Henin afgelopen week bij de loting als ongeplaatste speelster de emmer in. Alle topspeelsters keken met angst en beven waar de naam van de Waalse in het speelschema zou opduiken en haalden – met uitzondering van Dementieva – opgelucht adem.
De Russin reageerde in eerste instantie nog luchtig op het nieuws dat zij Henin mogelijk al in de tweede ronde zou treffen. „Ik ben naar Melbourne gekomen om de finale te bereiken en dan moet je onderweg van iedereen kunnen winnen”, zo reageerde ze dapper op de vroege confrontatie met de zevenvoudig grandslamkampioene uit België. Maar gisteren tijdens de uitputtingsslag in de Rod Laver Arena moet Dementieva het lot meerdere malen vervloekt hebben. Alleen de eerste set van de energieverslindende titanenstrijd duurde al 83 minuten en toen stond ze nog met lege handen ook.
Die handen zouden leeg blijven, mede doordat de Russin in de tiebreak van de tweede set de kansen, die ze wel degelijk kreeg, niet greep. „Ik speelde niet agressief genoeg, heb mijn strijdplan niet goed uitgevoerd”, gaf ze zelf als belangrijkste reden voor het feit dat ze het strijdtoneel niet als winnares had verlaten. En er was, sportief als ze is, ook alle lof voor Henin. „Ze speelt erg goed, je kunt op de baan aan niets merken dat ze er een tijdje uit is geweest.”
Henin speelde gisteren inderdaad alsof er helemaal geen sprake is geweest van een lange onderbreking van haar carrière. Vooral op de belangrijke punten kwam dezelfde onverzettelijkheid bovendrijven die haar in haar ’eerste tennisleven’ al zoveel roem bracht. Zo poetste ze maar liefst dertien van de negentien breekpunten weg die ze op haar eigen service moest toestaan. Waarmee tegelijkertijd pijnlijk duidelijk is hoeveel kansen Dementieva liet lopen.

De sleutel naar de overwinning bleek, zo meldde een dolgelukkige Henin na afloop, bij het net te liggen. „Het was een geweldig gevecht, we waren echt aan elkaar gewaagd. Mijn moed om veelvuldig naar het net te gaan is beloond, ik denk dat ik de partij daar uiteindelijk heb gewonnen.”
De twee meeslepende sets namen bijna drie uur in beslag en Henin bekende dat de eerste verschijnselen van kramp zich in de slotfase van de partij hadden aangediend. „Maar dit zijn wel de wedstrijden die ik nodig heb om weer helemaal terug te keren. Het was een heel speciale avond, aan het eind werden de emoties me bijna te veel. Dit is wat ik gemist heb, voor het spelen van dit soort wedstrijden heb ik een comeback gemaakt.”
Een comeback die, zo wilde zelfs de verslagen Dementieva wel toegeven, een goede zaak is voor het vrouwentennis. „Wij hebben speelsters als Justine nodig om ons spel te verbeteren. Zij legt de lat zo hoog, iedereen kan daarvan leren. Het is geweldig dat ze terug is.” Al had Dementieva dat liever later in het toernooi, bij voorkeur pas in de finale, ondervonden.

Bron: Telegraaf Telesport

Oude tijden herleven met Baghdatis

Charismatische Cyprioot wint na marathongevecht van Ferrer en komt nu uit tegen Hewitt
In 2006 bereikte Marcos Baghdatis de finale van de Australian Open. Na een periode van blessureleed versloeg hij afgelopen nacht David Ferrer in Melbourne.

En daar was-ie weer, alsof hij nooit was weggeweest. Met gebalde vuist, gebarend naar zijn trouwe Griekse achterban. Om vervolgens met ontbloot bovenlijf de grond te kussen van hetzelfde tenniscomplex waar hij vier jaar geleden de finale bereikte. Ik besta nog, leek Marcos Baghdatis te willen aangeven na zijn heroïsche strijd tegen David Ferrer in de tweede ronde van de Australian Open: 4-6, 3-6, 7-6, 6-3 en 6-1.

Maar weinigen hadden hun geld gezet op de charismatische Cyprioot, die sinds zijn zegereeks in Melbourne vele ups en downs kende, maar inmiddels weer in de top-30 staat. Weliswaar had hij met zijn recente toernooizege in Sydney respect afgedwongen – Baghdatis bedwong daar onder anderen Lleyton Hewitt en Richard Gasquet – maar het was niet voor niets dat de door blessures geplaagde tennisser de afgelopen jaren veel challengertoernooien speelde. De 24-jarige Baghdatis leek al over zijn sportieve hoogtepunt heen te zijn.

Maar afgelopen nacht bleek dat hij nog steeds over de kwaliteiten beschikt die hem vier jaar geleden vanuit het niets naar de finale van een grandslamtoernooi voerden. Want wie na een achterstand in twee sets tegen de nummer 18 van de wereld weet terug te komen – met kramp in de benen – moet van goeden huize komen. Op een verder wat saaie dag in Melbourne zorgde Baghdatis voor een show die hetzelfde grillige verloop kende als zijn carrière.

Djokovic, Federer en Davidenko door naar derde ronde in Melbourne
Novak Djokovic, Roger Federer en Nikolai Davidenko bereikten vandaag alledrie de derde ronde. Van hen ondervond Djokovic nog de meeste tegenstand. De Serviër had vier sets nodig om zich te ontdoen van de Zwitser Marco Chiudinelli. In een bijna drie uur durende partij versloeg de kampioen van 2008 zijn rivaal: 3-6, 6-1, 6-1 en 6-3.

Nikolai Davidenko behaalde een eenvoudige overwinning. De als zesde geplaatste Rus, die de laatste maanden in topvorm verkeert, kende geen pardon met Ilja Martsjenko uit Oekraïne: 6-3, 6-3 en 6-0. Na afloop praatte hij de pers ontspannen bij over zijn privéleven: hij wil graag kinderen en houdt van wodka.

Roger Federer deed zijn moeizame overwinning op Igor Andreev van eerder deze week vergeten met een eenvoudige zege op de Roemeen Victor Hanescu: 6-2, 6-3 en 6-2. Na afloop vertelde hij het publiek dat hij regelmatig luiers verschoont.

Serena Williams ligt op koers voor haar vijfde titel in de Australian Open. De Amerikaanse nummer één sloeg vandaag in twee sets de Tsjechische Petra Kvitova van de baan: 6-2 en 6-1.

Ana Ivanovic verliet via de achterdeur het toernooi. Na drie sets ploeteren lag ze eruit tegen de Argentijnse Gisela Dulko: 7-6, 5-7 en 4-6. „Ik voel mij best goed op de tennisbaan”, zei de voormalig nummer desondanks.
Het duel in de Hisense Arena kwam wat traag op gang. Beide mannen leken zich te hebben voorgenomen om langzaam in de partij te groeien, en vertoonden zich weinig bij het net. Pas in de zevende game ging er wat geroezemoes door het stadion, toen Ferrer een paar breekpunten incasseerde. Maar de Spanjaard hield stand en sleepte de set, een beetje tegen de verhouding in, met 6-4 binnen.

In het tweede bedrijf ging de Cyprioot goed van start. Met een paar harde opslagen en een vroege break leek hij aan te sturen op setwinst, maar Ferrer trok de stand meteen gelijk. De voormalig nummer vier van de wereld forceerde twee breekkansen op 4-3, waarvan hij de laatste benutte. Het uitserveren leek daarna een formaliteit.

De frustratie die zich van Baghdatis meester maakte in de setpauze – de Cyprioot gooide woedend zijn racket op de grond – zorgde voor een gedaanteverwisseling. Alsof zijn jongere broer het had overgenomen, zo zweefde hij plotseling over de baan. In de noodzakelijke tiebreak nam hij een vroege voorsprong, waarna hij het hoofd koel hield toen Ferrer twee setpunten wegwerkte. De setwinst werd Baghdatis in de schoot geworpen toen de Spanjaard een forehand over de achterlijn joeg.

Het winnen van de derde set gaf de nummer 31 van de wereld het zelfvertrouwen dat hij nodig had om de partij om te draaien. „Ik zag een raam open staan, daar ben ik doorheen gestapt”, verklaarde hij na afloop. In nog geen drie kwartier raasde Baghdatis door de vierde set, met een eerste opslagpercentage van liefst 91 procent. In de beslissende set leek hij bij het uitserveren door kramp te worden gevloerd, maar met de overwinning in zicht verbeet hij de pijn. Bij zijn tweede matchpoint kregen de luidruchtige fans waar ze ruim vier uur op hadden gewacht.

In de derde ronde komt Baghdatis uit tegen Lleyton Hewitt, die vanochtend in een driesetter Donald Young opzij zette. Twee jaar geleden voerden de twee in Melbourne een marathongevecht, dat pas om half vijf in de ochtend in het voordeel van de Australiër werd beslecht. „Daar wil ik niet meer over praten”, zei een wat ongeduldige Baghdatis bij de persconferentie. „Ik ben het vergeten, het betekent niets meer voor mij.”

Bron: NRC

VERMOEIDE NADAL KRIJGT VAN DOEN MET FITTE FEDERER

Roger Federer kan zich op het ATP Masters 1000-toernooi in Madrid revancheren voor zijn nederlaag in de finale van de Australian Open tegen Rafael Nadal begin dit jaar. De nummer twee van de wereldranglijst won zaterdag in de halve finales simpel met 6-3, 6-4 van Juan Martín Del Potro (Arg). Nadal won eerder moeizaam van Novak Djokovic (Ser).

Federer won dit jaar nog geen toernooi, maar in Madrid liggen er kansen. Nadal verloor dit seizoen nog niet op gravel, maar tegen Djokovic scheelde dat maar een haar. De Spanjaard had last van zijn knie en kreeg in de derde set drie matchpoints tegen. Desondanks sleepte hij na ruim vier uur tennis de winst uit het vuur. ‘Mijn grootste zorg is nu op tijd herstellen voor de finale van morgen’, aldus Nadal na afloop.

De nummer één van de wereld kan zijn derde Masterstoernooi op rij winnen en zijn zestiende in totaal. Als Federer wint, komt de Zwitser met vijftien Masters-titels langszij bij Nadal. Alleen Andre Agassi (17) heeft meer Masters-titels achter zijn naam.
Bron: Sport 1

Volgende pagina »