Rivaliteit tussen Federer en Nadalis terug
Aan de vooravond van Roland Garros kan eigenlijk maar één iemand de hoofdrol in deze column spelen: Rafael Nadal. Nadat een serieuze knie blessure hem tijdens de Australian Open begin dit jaar tot opgave had gedwongen, werd op de internetsite van deze krant de vraag geponeerd of daarmee het einde voor de Spaanse topper was ingeluid.
Met zijn spel van de afgelopen weken heeft de Spanjaard zelf het beste antwoord op deze vraag gegeven. Nooit eerder in de historie van het proftennis slaagde een speler er in voorafgaand aan Roland Garros de drie graveltoernooien van de 1000-categorie, voorheen de Masters Series, op rij te winnen. Nadal voltooide afgelopen zondag als eerste tennisser deze fraaie trilogie door na de toernooien in Monte Carlo en Rome ook in zijn ’eigen’ Madrid te zegevieren. Dat hij in de Spaanse finale afrekende met eeuwige rivaal Roger Federer, geeft deze unieke prestatie alleen nog maar meer glans.
Rafael Nadal is helemaal terug. Die conclusie mag na zijn onberispelijke optredens van de afgelopen weken rustig getrokken worden. Zijn spelniveau is getest, evenals zijn vechtlust en mentale weerbaarheid en op alle fronten is hij cum laude voor de tests geslaagd. En dus staat de man van Mallorca sinds maandag ook weer daar waar hij hoort te staan: op de tweede plaats van de wereldranglijst. Federer leidt de dans nog steeds en doet dat, op basis van de door hem behaalde resultaten gedurende de afgelopen twaalf maanden, terecht.
Met de twee toppers aan kop van de ranglijst is ook de rivaliteit tussen hen weer helemaal terug. En daar ben ik en met mij ongetwijfeld vele tennisfans heel blij mee. De twee hebben in het verleden al heel wat fraaie duels uitgevochten en dat doet de hoop op een ontmoeting in de finale van Roland Garros alleen maar oplaaien.
Zijn er dan helemaal geen andere kandidaten voor de belangrijkste gravelfinale van het jaar? Natuurlijk wel. Met erkende gravelbijters als David Ferrer en Fernando Verdasco om er maar eens een paar te noemen in het speelschema, ligt er altijd een verrassing op de loer.
En ik wil iedereen ook even wijzen op meneer Nicolas Almagro. Ik ben erg gecharmeerd en onder de indruk van het spel van deze Spanjaard. Almagro heeft vooral zijn forehand tot een dodelijk wapen ontwikkeld en wie vorige week bij het toernooi in Madrid zijn halvefinaleduel tegen Nadal heeft gezien, weet precies wat ik daarmee bedoel. De rechtshandige Spanjaard legde zijn veel beroemdere linkshandige landgenoot het vuur daar zeer na aan de schenen en bewees met het winnen van de eerste set het lef en de brutaliteit te hebben om er tegen Nadal gewoon te gaan staan.
Toch hoop ik met alle respect voor de andere deelnemers dat de Roland Garros-finale uiteindelijk het toneel wordt voor de 22e clash tussen Federer en Nadal. Waarbij de cijfers bepaald niet in het voordeel van de Zwitserse nummer één van de wereld spreken. Nadal leidt de totaalscore met 14-7 en in onderlinge grandslamfinales is het 5-2 in het voordeel van ’Rafa’. Alsof dat nog niet genoeg zegt, scoorde Nadal die vijf zeges ook nog eens op drie verschillende ondergronden: drie keer op gravel (Roland Garros), één keer op gras (Wimbledon) en één keer op hardcourt (Australian Open).
Maar streep Federer nooit weg. Net als dit jaar kende hij vorig seizoen geen indrukwekkende start van het gravelseizoen, maar won hij uiteindelijk wel het Masters-toernooi in Madrid, hij versloeg Nadal in de finale, en vervolgens Roland Garros. Van onderschatting mag dus geen sprake zijn, maar dat hoef je Rafael Nadal echt niet te vertellen.
Bron: Telegraaf Telesport
Category: Nieuws
