‘Er zit nog te veel tennis in me’

Marjo | 3 oktober 2009 | 0 Comments

In Amerika zouden ze er een film over maken: knappe tennisprof (twee keer gekozen tot meest sexy niet-Amerikaan), tweemaal verliezend Grand Slamfinalist, raakt in de versukkeling door een chronische knieblessure, jaagt er een godsvermogen doorheen, doet mee aan een datingshow, scharrelt met Paris Hilton en probeert via een veteranentoernooi terug aan de top te komen.
Decor voor laatstgenoemde scène is het Indoor Sportcentrum in Eindhoven, waar de hoofdpersoon, Mark Philippoussis, meedoet aan de AFAS Tennis Classics. Winnen of verliezen is hier niet belangrijk. “Het gaat er nu om of mijn knie het houdt. Dit is een opstapje. En ik voel me nu al veel beter dan vijf maanden geleden”, zegt de Australiër, die toegeeft met enige angst op het court te staan. Angst dat het toch weer misgaat.

Philippoussis is nog te jong om zich veteraan te noemen. Dat vindt hij zelf ook. “Ik heb door drie knieoperaties vier jaar gemist, daarom voel ik me geen 32. Ik heb nog geen afscheid genomen van de top, daarvoor zit er nog te veel tennis in me. Voor mijn gevoel heb ik er niet alles uitgehaald.”

Zes dagen in de week is hij in de sportschool te vinden. “Om sterker en vooral lichter te worden. Ik ben zwaar gebouwd. Daardoor staat er veel druk op mijn knie. Ik zit nu weer op het gewicht van toen ik begin twintig was.”

Mark Philippoussis speelt in Eindhoven mee met de veteranen maar voelt zich geen oudgediende. Mits zijn knie het houdt, wil de Australiër nog twee jaar meedraaien in het profcircuit.

Mark Philippoussis speelt in Eindhoven mee met de veteranen maar voelt zich geen oudgediende. Mits zijn knie het houdt, wil de Australiër nog twee jaar meedraaien in het profcircuit.

Philippoussis wil pas terugkeren in het professionele circuit als hij een toernooi kan afmaken. “Het heeft geen zin als ik maar twee wedstrijden kan spelen. Ik moet 110 procent zijn.”

Een deadline stelt hij zichzelf niet. “Maar ik moet wel realistisch zijn. Als ik terugkom, heb ik normaal gesproken nog twee jaar te gaan.”

Wat in ieder geval terug is, is het plezier in tennis. “Ik hou van het spelletje en ik hou van de oefeningen. Als ik ‘s morgens wakker word, ben ik blij dat ik weer mag trainen en tennissen. Dat is wel eens anders geweest.”

Hij tennist niet voor het geld, benadrukt de hardhitter. “Geld verdienen is geen probleem, dat lukt me ook wel op andere manieren.”

Philippoussis heeft er geen geheim van gemaakt dat de laatste jaren het geld vooral wegvloeide. Of zeg maar wegstroomde, want de man die in zijn carrière alleen al acht miljoen dollar aan prijzengeld bij elkaar sloeg (en tel daar maar miljoenen aan sponsorgeld bij op), slaagde er in om binnen enkele jaren in financiële problemen te komen. “Een kwestie van slechte investeringen, de verkeerde mensen vertrouwen”, noemt hij het. Omdat hij niet speelde, kwam er ook niets binnen. “Nu weet ik weer dat je moet werken voor je geld. Veel geld hebben was normaal voor me, maar dat is het niet. Ik heb geleefd en geleerd, daar ben ik dankbaar voor. Achteraf was dit het beste wat me kon overkomen. Ik koester ook geen haatgevoelens tegen de mensen die me toen adviseerden. Geld maakt niet gelukkig.” Hij is erg open over zijn problemen: “Het is zoals het is. Hé, ik heb geen drugs gebruikt en niemand vermoord.”

En dan was daar nog de datingshow, Age of Love, waarin vrouwen streden om de aantrekkelijke vrijgezel Philippoussis. “Ik was geblesseerd en ze betaalden me”, verklaart hij zijn deelname. “Ik was niet op zoek naar liefde.” Het vriendinnetje dat hij eraan overhield, is al weer verleden tijd.

Hij zal nooit meer mee met zo’n programma meedoen, zegt hij: “Ik heb nu een verloofde.” En de liefde is groot: direct na de wedstrijd hangt hij een uur met haar aan de telefoon. Bellen naar New York, een dure hobby als je financiële problemen hebt.

Philippoussis kijkt liever vooruit.

“We willen samen een kledinglijn opzetten. Ook denk ik aan een boek om mijn ervaringen over te brengen op jonge tennissers.”

Activiteiten die horen bij iemand die bezig is met een leven na het tennis. Maar dat hoofdstuk heeft hij nog niet afgesloten. “Ik heb een tweede kans gekregen, die grijp ik met beide handen aan.”

De Australian Open, in januari, komt te vroeg. “Ik richt me wat dat toernooi betreft op 2011.” Als hij daar nog eens zou schitteren, op 34-jarige leeftijd, dan krijgt het verhaal een happy end. Zoals het hoort in Amerikaanse films.

Bron Eindhovens Daglbad Sport

Tags: , ,

Category: Nieuws

Comments are closed.