FEDERER TRAKTEERT TSONGA OP MASTERCLASS

Als de drie hoofdrolspelers in de commercial van een scheerartikelenspecialist verwierven ze bekendheid tot in de diepste jungles op aarde. Roger Federer, Thierry Henri en Tiger Woods, stralende iconen en tegelijkertijd geweldige ambassadeurs van drie sporten die wereldwijd beoefend worden.
Maar waar Henri (het veelbesproken ’hands’) en Woods (de nog veel vaker besproken ’handjes thuis’) tegenwoordig voorwerpen betasten waar ze beter vanaf hadden kunnen blijven, verandert Federer met zijn handen alles wat hij aanraakt in goud. Met zijn racket als fijnbesnaard instrument en zijn ongeëvenaarde slagenarsenaal als dodelijk wapen doet hij op de tennisbaan dingen die voor normale stervelingen nauwelijks te LIAN OPEN bevatten zijn. k Springer Natuurlijk, de Zwitserse nummer één van de wereld heeft – net als gewone stervelingen – wel eens een mindere dag. Zo’n dag waarop hij bijna achteloos een setje morst alvorens zich met wat welgemikte groundstrokes alsnog uit de problemen te tikken. Maar van zo’n dipdag was in de halve finale van de Australian Open geen sprake. Federer kwam, zag en overwon; met een overmacht die bij de getuigen niet zozeer bewondering opriep voor de Zwitser als wel medelijden met zijn opponent.
Niemand had gisteren in de tennisschoenen van Jo-Wilfried Tsonga willen staan. De arme Fransman was met een lading rackets en twee ladingen goede bedoelingen afgedaald naar de Rod Laver Arena, maar van die wandeling zal hij anderhalf uur na binnenkomst louter spijt hebben gehad. ’Please Roger, give him a chance’, riep een toeschouwer tijdens de derde set vanaf de tribune. En daarmee was het complete verhaal van de halve eindstrijd – nou ja, strijd… – wel verteld. Tsonga was kansloos, op alle fronten, in bijna alle punten. In minder dan anderhalf uur sloeg Roger Federer zich voor de 22e keer in zijn loopbaan naar de finale van een grandslamtoernooi: 6-2, 6-3, 6-2.
Zo eenzijdig was de teleurstellende partij dat Federer na afloop werd gevraagd of hij het niet rot vond voor de toeschouwers, die een duur ticket voor een niemendalletje hadden gekocht. „Voor mij was het geen saaie partij hoor”, lachte hij om de vraag, maar die was niet grappig bedoeld. „Als het moet, speel ik tijdens een grandslamtoernooi zeven vijfsetters. Maar dat wil niet zeggen dat ik het niet lekker vind wanneer er zo nu en dan een vluggertje tussenzit.”

Federer was in zijn 23e opeenvolgende halve grandslamfinale weer eens onnavolgbaar. Een – helaas – slechts drie bedrijven durende Masterclass werd het, met de arme JoWilfried Tsonga als aandachtig toeschouwer op de allereerste rang.

• Rafael Nadal zal 8 tot en met 14 februari niet deelnemen aan het ABN AMRO World Tennis Tournament in Rotterdam. De Spaanse nummer twee van de wereld heeft zich geblesseerd afgemeld bij Richard Krajicek. „Dit is echt flink balen”, was de eerste reactie van de toernooibaas, die de afgelopen dagen veelvuldig contact had met de Spaanse tennisser en diens manager Carlos Costa. Het was Costa die Krajicek gisteren per telefoon de onheilstijding bracht. Nadal moet vier weken volledige rust houden.

Bron: Telegraaf Telesport

’ Federeris niet te verslaan’

Jo-Wilfried Tsonga was vanzelfsprekend gedesillusi­oneerd. Maar na de verwoestende nederlaag tegen Roger Federer ( 6- 2, 6-3, 6-2) bleek de jonge Fransman ook reëel. Als Federer zo goed speelt als in de halve finale is hij, benadrukte Tsonga, zeker in de eindstrijd „door niemand te ver­slaan. Door helemaal niemand.” De imponerende overwinning van Federer op Tsonga geeft inderdaad weinig hoop voor Andy Murray. De Schot hoopt de eerste Brit te worden die sinds 1936 een grands­lamtoernooi wint. Dat zijn tegen­stander zondagochtend (aanvang 9.30 uur Nederlandse tijd) in de eindstrijd van de Australian Open Federer heet, is bepaald geen voor­deel. Weliswaar verloor de Zwitser begin 2009 de finale in Melbourne van Rafael Nadal, z’n cijfers blijven imponerend. Federer bereikte giste­ren zijn 22ste grandslamfinale. Hij won er vijftien, van de zes waarin hij het onderspit dolf waren er drie op gravel in Parijs.
Federer maakt opnieuw grote in­druk in Melbourne. In de kwartfi­nale had hij een setje last van de zon, in de halve finale was hij to­taal gefocust. Het moest en zou een vluggertje worden. Dat had een re­den. Daarmee immers ondermijn­de Federer het plannetje dat Mur­ray in aanloop naar de eindstrijd had gesmeed.
In 2008 stonden de twee tegenover elkaar in de eindstrijd van de US Open. Toen won Federer van een uitgebluste Murray. Ditmaal hoop­te Murray uitgeruster aan de klus te kunnen beginnen. Hij speelde zijn halve finale donderdag al. Maar Federer werkte dat voordeel­tje gisteren weg door van de partij tegen Tsonga een strafexpeditie te maken: 6-2, 6-3, 6-2 in nog geen an­derhalf uur. Zodoende kwam Fede­rer op een slordige twaalf uur effec­tieve speeltijd, en moest Murray er toch een uurtje langer voor wer­ken: 730 om 783 minuten. Federer: „Ik ben vooraf aan zo’n toernooi al­tijd klaar om zeven keer vijf sets te spelen. Als het sneller kan, is het mooi. Ik vind het bovendien wel lekker dat ik van begin tot eind één dag vrij had tussen mijn partijen, en niet zoals Andy nu opeens twee. Ik blijf in hetzelfde ritme.”
Federer, winnaar in Melbourne in 2004, 2006 en 2007, denkt de gevoe­lens van Murray te kennen. „Ik kan me voorstellen dat Andy er een beetje tabak van heeft, dat ze hem er steeds naar vragen of hij de eer­ste Brit in 150.000 jaar, of zo, wordt die een grandslam wint. In Ameri­ka was de druk misschien te groot voor hem, nu is hij er ook nog maar één overwinning vanaf. Al zal ik er natuurlijk alles aan doen om hem die kans te ontnemen.”

Bron: Eindhovens Dagblad

Evenwichtige, frisse Murray geeft nooit op

Extatische Schot straalt in Melbourne

Andy Murray (22) speelt zondag de finale van de Australian Open tegen Roger Federer. In hoeverre wordt hij in Melbourne gesteund door de aussies?

’Het is een zoektocht van angst, een achtervolging van het hart’, schreef columnist Greg Baum vanochtend in de Australische krant The Age.

Als Groot-Brittannië en Australië ergens verbondenheid in hadden, stelde hij, dan was het wel in hun gezamenlijke wens de nieuwe tenniskampioen in hun midden te hebben. Verder niets.

Want hoe vaak ging het niet mis in Australië? Hoe vaak werden dromen ingehaald door de werkelijkheid? Patrick Rafter, Mark Philippoussis, Lleyton Hewitt – geen speler kwam in de buurt van legende Rod Laver, elfvoudig winnaar van een grand slam.

Gold dat ook niet een beetje voor de Britten? Na Fred Perry, in 1936 de laatste Britse winnaar van een grand slam (Wimbledon), kwam er nooit meer noemenswaardig talent uit Groot-Brittannië. De gestopte Tim Henman was de laatste hoop voor de Britten.

Nu is er Andy Murray, morgen finalist bij de Australian Open. De laatste Brit die dat presteerde was John Lloyd in 1977. Hij verloor in dat jaar van Vitas Gerulaitis. Murray staat voor de tweede keer in de eindstrijd van een grand slam. Hij is 22 jaar oud, komt uit Glasgow en heeft een frisse uitstraling. Zijn wapens: spelvariatie, tactisch inzicht en mentale weerbaarheid. Murray geeft nooit op.
Krajicek mist Nadal

Rafael Nadal moet volgende maand het ABN Amro World Tennis Tournament in Rotterdam aan zich voorbij laten gaan. De Spanjaard, die in Rotterdam de grote publiekstrekker moest worden, heeft dit vrijdag in een verklaring laten weten. Hij heeft bij de Australian Open een verrekking in zijn rechterknie opgelopen en kan daardoor zeker twee weken niet in actie komen. „Ik vind het heel erg dat ik het toernooi in Rotterdam moet missen. Ik had er graag de titel willen pakken. Vorig jaar is dat mij al bijna gelukt. Mijn herstel is nu het belangrijkste”, aldus Nadal. „Volgend jaar zal ik er alles aan doen er te zijn. Het is nog altijd één van mijn doelen om mijn naam toe te voegen aan de ‘Ring der Kampioenen’ in Ahoy.” (ANP)

Maar aan Murray, in 2008 verliezend finalist bij de US Open, hoef je geen vragen te stellen over de Angelsaksische historie van Australië. Terwijl hem dat wel degelijk kan helpen. Groot-Brittannië kent namelijk een lange geschiedenis met Australië.

Die begon in 1788, het jaar waarin de Britten Australië koloniseerden. De Britten beoordeelden Australië destijds als onbewoond land, waarna ze het direct als hun eigendom beschouwden. Sindsdien kwamen er – telkens in fases – duizenden Britten naar Australië. Van de ruim 22 miljoen inwoners in Australië is nu bijna 1,2 miljoen Brits.

Murray doet geen enkele moeite die ‘verborgen’ supporters naar zich toe te trekken. Integendeel. „Als ik de finale win, is dat in eerste instantie voor mijn ouders en coach. Voor hen wil ik vooral winnen. Als dank voor alles wat ze voor me gedaan hebben”, zei Murray nadat hij de halve finale had gewonnen van Marin Cilic.

„Tennis draait tegenwoordig om persoonlijkheden”, meent Sharon Early, werkzaam voor het management van Andy Murray. „Ik geloof daarom niet dat de Australiërs Murray adopteren als één van hen. Ze willen liever zelf succes. Zo trots zijn ze in Australië.”

Paul Kattestaart ziet het anders. De Nederlander, werkzaam voor de Australische tennisbond, zag de populariteit van Murray toenemen. „Hoewel Australiërs het liefst van Britten winnen, spreekt Murray ze wel aan. Hij is grappig en is tegenwoordig goed toegankelijk voor de media. Na een moeizame start neemt hij nu ook tijd voor de supporters”, meent hij.

Early blijft echter pessimistisch over het historisch besef van de Australiërs. „Denk je echt dat toeschouwers daarmee bezig zijn?” vraagt ze met een verontwaardigd gezicht. „Alles draait tegenwoordig om uitstraling. Dat Murray dezelfde taal spreekt, is een voordeel, maar het lijkt me niet doorslaggevend. Uitstraling telt veel meer. Zeker in topsport.”

Die gedachte leeft ook onder de supporters. Zelfs bij Brian Gannon, die aandachtig de historische beelden op Melbourne Park bekijkt. Margaret Court, winnaar van 24 grand slams, krijgt de meeste aandacht. Gannon, een Australiër met Ierse roots, geeft aan dat Murray geen extra sympathie bij hem opwekt. „Als ik naar tennis kijk, kijk ik als tennisliefhebber. Schotten zijn oké. Geen kwaad woord over dat volk, maar ik word niet warmer van Murray. Ik ben meer fan van Tsonga.”

Murray heeft misschien zijn uiterlijk wat tegen. Niet voor niets publiceerden de Australische kranten gisteren veelvuldig een afbeelding van de Schot, die – de mond wagenwijd open – in extase verkeerde na zijn overwinning op Cilic. Hij was voer voor cartoonisten, die een parallel trokken met oud-politicus Tony Blair.

„Maar hij verdiende het in de finale te staan”, meent Michael Forgie, aanhanger van de Zwitser Roger Federer. „De finale zal hij niet winnen. Ik hoop op Federer. Een tennisser als hij wordt maar één keer geboren. Federer is een genie. Zoiets gaat alle historie te boven.”
Bron: NRC

Federer ten koste van Davidenko naar halve finales Australian Open

Hoge nood breekt wetten

Wanneer de nood echt hoog is, kan een bezoek aan het toilet redding brengen. Met die tegeltjeswijsheid als ’tactiek’ heeft Roger Federer zich ten koste van Nikolaj Davidenko geplaatst voor de halve finales van de Australian Open. De nummer één van de wereld had in de eerste set van de wisselvallige partij weinig tot niets in te brengen tegen de ontketende Rus, maar zorgde na een bezoek aan ’Het Gemak’ voor een ongekende ommekeer die hem voor de 23e opeenvolgende keer – een ongekend record – in de halve finales van een grandslamtoernooi bracht: 2-6, 6-3, 6-0, 7-5.
        De poorten van de hel lagen weliswaar nog een flink aantal etages dieper, maar Roger Federer gaf toe dat hij in de kwartfinale van de Australian Open wel degelijk diep had moeten graven om de overwinning veilig te stellen.
       Federer voerde de lastige zon en schaduw, die de baan als het ware in tweeën deelden, niet op als excuus. Maar hij was wel blij dat de koperen ploert met het verstrijken van de partij langzaam uit de Rod Laver Arena verdween.
        Dat zijn toiletbezoek na de eerste set extreem lang duurde, was dan ook geen toeval geweest. „Iedere tennisser heeft recht op twee toiletbezoeken per wedstrijd”, zo legde hij direct na de partij tot hilariteit van het publiek uit. „Het leek mij een goed idee om ze allebei tegelijk op te nemen. Iedere centimeter die de zon in die tijd zou wijken was meegenomen. Voor alle duidelijkheid: ik moest wel echt naar de wc, hoor…”
       De belangrijkste reden voor de extreme wenteling van de partij lag echter niet in het toiletbezoek van Federer maar in het spel van Davidenko, die na een bliksemstart een geweldige inzinking kreeg. Een gemiste backhand op breekpunt naar een 2-6, 1-4 voorsprong veroorzaakte kortsluiting in het Russische systeem. Federer overleefde op 2-6, 1-3 liefst drie breekpunten, behield zijn servicegame en reeg dertien (!) opeenvolgende games als kralen aan zijn ketting.
        Toen Davidenko bijkwam uit zijn tijdelijke tennis coma verklapte het scorebord een 2-6, 6-3, 6-0, 2-0 voorsprong voor Federer en wist de Rus dat zijn rol bij de Australian Open was uitgespeeld. Hij spartelde in de vierde set nog wel wat tegen, overleefde op 5-4 nog een matchpoint, maar moest twee games later alsnog de felicitaties aan de Zwitser overbrengen.
       „Ik heb echt geen idee wat er na de gemiste breekpunten bij die 6-2, 3-1 voorsprong gebeurde”, aldus Davidenko, die een dik uur na de wedstrijd wel kon lachen om het bizarre scoreverloop. „Wat moet ik anders, het is toch ook om te lachen. Voor de zoveelste keer krijg ik bij een grandslamtoernooi kansen om ver te komen en voor de zoveelste keer grijp ik ze niet”, aldus de 28-jarige nummer 6 van de wereld, die in zijn succesvolle loopbaan nog nooit tot de finale van een van de vier Majors reikte.

Federer grossiert inmiddels in Major-finales en zijn plek in de halve finale in Melbourne betekent tevens dat hij zijn eerste plaats op de wereldranglijst vasthoudt. Op weg naar de finale is de Fransman Jo-Wilfried Tsonga de volgende horde voor Federer. Tsonga profiteerde in Melbourne van maagklachten bij zijn Servische tegenstander Novak Djokovic. In een herhaling van de eindstrijd van 2008 won de Fransman dit keer wel met 7-6, 6-7, 1-6, 6-3, 6-1.
       Op de maandag te verschijnen nieuwe lijst neemt Federer voor de 268e week de toppositie in en daarmee schaart hij zich naast Jimmy Connors. Alleen Ivan Lendl (270 weken) en Pete Sampras (286) stonden langer op ’poleposition’, maar ook zij zullen ongetwijfeld nog worden gepasseerd door de Zwitser. Al is het maar tussen twee toiletbezoeken door…
      
Mannen, kwartfinales: Federer (Zwi/1) – Davidenko (Rus/6) 2-6 6-3 6-0 7-5, Tsonga (Fra/10) – Djokovic (Ser/3) 7-6 (8) 6-7 (5) 1-6 6-3 6-1.

Vrouwen, kwartfinales: Serena Williams (VSt/1) – Azarenka (WRu/7) 4-6 7-6 (4) 6-2, Li Na (Chn/16) – Venus Williams (VSt/6) 2-6 7-6 (4) 7-5.

Bron: Telegraaf Telesport

 

Justine Henin via Chinese hindernis naar finale

Tennis Belgische treft in finale Australian Open Serena Williams; Andy Murray bereikt eindstrijd bij de mannen

De Belgische tennisster Justine Henin bereikte vanochtend de finale in Melbourne door Jie Zheng te verpletteren twee sets. Ze werkt aan een wonderlijke comeback.

Toen Justine Henin een paar weken geleden haar ticket naar Melbourne boekte, besloot zij om terug te vliegen op zondag 31 januari. Niet dat zij de kans groot achtte dat zij de finale zou halen, maar ja, je wist maar nooit. Landgenote Kim Clijsters had vorig najaar bij haar rentree ook de US Open gewonnen.

Een juiste inschatting, zo bleek. In haar halve eindstrijd tegen de Chinese Jie Zheng toonde Henin zich vandaag oppermachtig: 6-1 en 6-0. De Waalse komt zaterdag uit tegen Serena Williams, die zich met heel wat meer moeite van háár Chinese tegenstander Na Li ontdeed: 7-6 en 7-6.

„De droom gaat door” zei de ietwat beduusde Henin na afloop van het 51 minuten durende duel. Wat drie weken geleden begon met een goed voorbereidingstoernooi in Brisbane – waarbij zij op een haar na de finale van Kim Clijsters verloor – ontwikkelt zich langzaam maar zeker tot een indrukwekkend comebackverhaal.

In Melbourne leverde Henin fysiek zware gevechten met Elena Dementjeva, Alisa Kleybanova, Yanina Wickmayer en Nadia Petrova om de laatste vier te bereiken. Dat zij vandaag snel klaar was met Jie Zheng, de nummer 35 van de wereld, beschouwt de voormalig nummer één als een belangrijke bijkomstigheid. Want als de voortekenen niet bedriegen loopt de eindstrijd tegen Williams weer op een slijtageslag uit.

Ook Williams heeft tijd nodig om te herstellen van haar duel met Na Li, de nummer zeventien van de wereld. Ondervond de Amerikaanse tot nu toe weinig tegenstand in Melbourne – alleen tegen Victoria Azarenka moest zij in de kwartfinale een set inleveren – in Na Li trof zij een taaie tegenstander. Liefst vier matchpoints werkte de Chinese weg in de tweede set voordat zij een tiebreak afdwong. Die won de titelverdedigster overtuigend met 7-1.

Murray wint van Cilic in halve finale
Andy Murray heeft vanmiddag de finale van de Australian Open bereikt. Na een moeizame start schakelde de Schotse nummer vier van wereld ‘marathonman’ Marin Cilic uit: 3-6, 6-4, 6-4 en 6-2. In de eindstrijd treft hij de winnaar van de partij tussen Roger Federer en Jo-Wilfried Tsonga, die morgen wordt gespeeld.

Met zijn overwinning op Cilic bereikte Murray voor het eerst in zijn carrière de finale bij de Australian Open. Bovendien houdt hij de hoop van veel landgenoten levend om als eerste Brit sinds Fred Perry in 1936 een grandslamtoernooi te winnen.

Al in zijn derde opslagbeurt kreeg Murray vijf breekpunten tegen, waarvan Cilic de laatste benutte. De Kroatische nummer veertien van de wereld oogde fit na zijn vijfsetters tegen Juan Martin del Potro en Andy Roddick, en liet zijn tegenstander flink zweten.

Maar in het tweede bedrijf kwam de Schot sterk terug. Hij won de set met 6-4 en sleepte de derde met dezelfde cijfers binnen. In de vierde set kwam hij al snel op een voorsprong en mocht hij de wedstrijd op eigen service uitserveren. Murray produceerde daarop een onwaarschijnlijke forehand, die tussen de netpaal en de scheidsrechtersstoel door in het vak van zijn tegenstander belandde. „Holy smoke, unbelievable”, was de reactie van oud-tennisser Mats Wilander bij tv-zender Eurosport.

Murray zag uit naar zijn twee vrije dagen. Hij sprak geen duidelijke voorkeur uit voor de volgende tegenstander. „Ze kunnen bij vlagen allebei ongelooflijk spelen.”
Een plukje Chinese fans had zich vandaag in de Rod Laver Arena verzameld om de twee voor China historische duels bij te wonen. Hun gezichten waren voorzien van de nationale vlag, de spandoeken lagen binnen handbereik. Maar een paar uur later konden de fans hun attributen alweer opbergen. Het affiche waarop zo vurig gehoopt werd bleef uit.

Hoewel kenners de kans klein achtten dat de Australian Open dit jaar een Chinese finale zou krijgen, rekenden veel inwoners van de Aziatische grootmacht op een klein wonder. Enkele tientallen miljoenen Chinezen zaten vandaag voor de televisie gekluisterd om de ‘Gouden Bloemen’ op afstand aan te moedigen.

Ondanks hun nederlagen van vandaag maakten Na Li en Jie Zheng de afgelopen dagen indruk in Melbourne. Hun goede prestaties moeten als een voorbode worden beschouwd van wat de komende jaren een trend zal worden: de opmars van Chinese tennissters. Staan er nu nog ‘maar’ drie Chinese vrouwen in de top-100, in de subtop wachten minstens tien speelsters op een doorbraak. Bij de mannen is de oogst een stuk minder indrukwekkend: Zeng Shao-Xuan is met nummer 328 de hoogst genoteerde.

Volgens de 26-jarige Jie Zheng, die vandaag geen vat kon krijgen op het spel van haar vroegere idool Henin, zal de volgende generatie Chinese tennissters haar met gemak voorbijstreven. Dat heeft niet alleen met hun toegenomen bewegingsvrijheid te maken – speelsters mogen sinds kort hun eigen reis- en speelschema’s bepalen – maar ook met de grotere bereidheid van sponsors om in jong talent te investeren. „In vergelijking met vier, vijf jaar geleden hebben Chinezen veel meer inzicht in onze sport gekregen”, betoogde zij eerder deze maand bij een exhibitietoernooi in Hongkong.

Jie Zheng en Na Li baanden de weg voor speelsters als Zhang Shuai, die als een van de grootste Chinese talenten wordt beschouwd. De 21-jarige speelster uit Tianjin baarde afgelopen najaar opzien door op eigen bodem de Russische topper Dinara Safina te verslaan. Safina kon geen vat krijgen op de kleine, taaie nummer 152 van de wereld. De winnares verklaarde na afloop dat zij die dag met opwinding was opgestaan, maar zich niet beter dan anders had voorbereid op de ontmoeting met de toenmalig nummer één.

De huidige nummer één toonde zich vandaag onder de indruk van haar Chinese tegenstander. „Wat een enorme vechter”, zei Williams, die voor het eerst tegenover Henin in een grandslamfinale staat. De Amerikaanse kan in Melbourne haar vijfde titel veroveren; in 2003, 2005, 2007 en 2009 was dat haar ook al gelukt.

„Ik kom niet naar een toernooi om een titel te verdedigen”, klonk het vandaag strijdvaardig. „Ik kom naar een toernooi om een titel te wínnen.”
Bron: NRC

Tennissen bij led: ‘bijna net als overdag’

Pleun Burgmans uit Bergeijk, lid van ETV Volley in Eindhoven, viel gisteravond op het tennispark van Volley in het Eind­hovense stadsdeel Gestel de eer te beurt om samen met Alex Reijn­ders, voormalig coach van de we­reldtoppers Jacco Eltingh en Paul Haarhuis een demo te geven op het eerste ledverlichte buitenten­nisveld ter wereld. „ Je tennist hier bijna net als overdag. Er is nauwe­lijks verschil.” Reijnders toonde zich al even tevreden: „ Als ik een bal mis, komt dat niet door de ver­lichting.”
Joost Verhoeks, innovation officer
van LED Expert, het Eindhovense bedrijf dat verantwoordelijk is voor deze nieuwe technologie, had het even tevoren al voorspeld: „Het contrast is veel scherper dan bij conventionele verlichting. Je ziet de bal beter en ook de lijnen.” Een ander voordeel is dat er min­der ‘strooilicht’ is, „waardoor de di­recte omgeving er minder last van heeft”, aldus Verhoeks.
Dat paste precies in het straatje van de Eindhovense wethouder Mary Fiers, die bij de openingshan­deling gisteravond zei dat het voor­komen van lichthinder een belang­rijk streven van de gemeente is, net als de beperking van energie­consumptie.
En ook op dat laatste aspect scoort deze ledtechnologie goed, verklaar­de Erik Swennen, de directeur en medeoprichter van LED Expert. „Bij een conventioneel verlicht veld verbruik je 8,8 kilowatt per uur en bij dit ledverlichte veld 5,5 kilowatt per uur. Maar het grote voordeel is ook dat je de verlich­ting uit kunt doen en direct weer aan. Bij conventionele verlichting moet je dan twintig minuten wachten. Daarom blijft op trai­ningsvelden vaak hele avonden de verlichting branden, ook al staat er niemand op het veld. Dat is een enorme verspilling.”
Volgens Verhoeks is er ook een ver­bruikersvoordeel: „ Conventionele lampen moet je gemiddeld na vijf jaar vervangen, maar een ledlamp gaat zo’n 25 jaar mee. Natuurlijk zijn de initiële investeringskosten wel wat groter, maar na zeven à tien jaar verdien je die terug.”
In Eindhoven zullen de komende maanden een hockeyveld en een voetbalveld met ledverlichting wor­den uitgerust. In Eindhoven staan ongeveer duizend verlichtingsmas­ten rond sportvelden; in heel Ne­derland tussen de 65.000 en 70.000. Swennen kan blijven glim­lachen.

Bron : Eindhovens Dagblad

Spanjaard ondanks opgave optimistisch over deelname aan ABN AMRO-toernooi

NADAL DOOR DE KNIEËN

Hoe lang zijn de knieën van Rafael Nadal nog bestand tegen de fysieke inspanningen die hij op een tennisbaan van zijn lichaam vergt. Die vraag borrelde op nadat de Spanjaard zijn strijd tegen Andy Murray in de kwartfinales van de Australian Open geblesseerd had moeten staken. Bij een 3-6 6-7 0-3 achterstand deed Nadal wat hij zelden of nooit in zijn loopbaan doet: hij gooide de handdoek in de ring.
Daarmee is het toernooi zijn titelverdediger kwijt en de tenniswereld een groot vraagteken rijker. Want in dezelfde Rod Laver Arena waar Nadal een jaar geleden in een heroische finale ten koste van Roger Federer zijn (voorlopig) laatste van zes grandslamtitels veroverde, ging hij gisteren letterlijk door de knieën. ’Opgave Rafael Nadal’, het zijn woorden die de tenniswereld zelden hoort.
Afgelopen seizoen begon Nadal serieus te kwakkelen met zijn knieën. Hij moest – als titelverdediger! – Wimbledon zelfs laten schieten, maar leek na een gedwongen rustperiode in augustus weer fit te zijn. Toernooizeges bleven sindsdien uit, maar Nadal maakte wel deel uit van het Spaanse team dat in december ten koste van Tsjechië de Daviscupfinale won. In Doha, waar hij dit jaar zijn eerste tennis toernooi speelde, rende de dappere strijder weer als vanouds langs alle hoeken van de baan en in Melbourne was er tijdens zijn eerste vier duels op fysiek gebied geen vuiltje aan de lucht.
Tot aan dat ene moment, gisteren in zijn partij tegen Murray. „Het gebeurde aan het eind van de tweede set, bij een dropshot van Andy. Ik voelde de pijn in mijn knie schieten”, aldus Nadal, bij wie de teleurstelling van het gezicht afdroop. Hij had in het begin van de derde set nog wel een fysio naar de baan laten komen, maar wist toen eigenlijk al dat hij geen knedende en wrijvende arts maar een medisch wonder nodig zou hebben.
De Spaanse bijter hervatte de partij na de medische timeout nog wel, maar ontdekte al snel dat hij de ijzersterk spelende Murray niet meer van voldoende repliek kon dienen. Bij een 0-3 achterstand in de derde set vond Nadal het welletjes en staakte hij de verdediging van de in 2009 veroverde Australische titel definitief.
Een uurtje later volgde een medische update, uitgesproken door de tennisser zelf. „Het is dezelfde blessure als vorig jaar, ik voel dezelfde pijn. Maar dit keer heb ik de boel niet willen forceren. Vorig jaar heb ik te lang met pijn doorgespeeld en de blessure daarmee alleen maar verergerd. Dat wil ik nu voorkomen.”
Heel veel duidelijkheid kon Nadal, die na een spervuur van Murray-groundstrokes een spervuur van journalistenvragen op zich af kreeg, zo kort na de partij niet geven. Maar hij ging ervan uit, zo meldde hij stellig, dat hij niet in zijn toernooischema hoeft te gaan schrappen. „Mijn eerstvolgende toernooi is gepland in Rotterdam. Ik ga ervan uit dat het allemaal wel meevalt met de blessure en ik daar gewoon kan spelen”, zo sprak hij woorden die toernooidirecteur Richard Krajicek als muziek in de oren zullen klinken.
De Spaanse nummer twee van de wereld is een van de grote publiekstrekkers van het komende ABN AMRO World Tennis Tournament (814 februari) en Krajicek vreesde al even voor een telefoontje met een Spaanse afmelding. „Het was wel even schrikken toen ik hoorde dat Nadal had opgegeven”, aldus de toernooibaas. „Maar na wat er in Melbourne gebeurd is, zijn Nadals woorden wel het meest positieve nieuws dat ik kan verlangen. Ik ben echt blij om te horen dat hij er zelf van uitgaat gewoon in Rotterdam te kunnen spelen.”

Mannen, kwartfinales: Murray (GBr/5) – Nadal (Spa/2) 6-3 7-6 (2) 3-0 opgave, Cilic (Kro/14) – Roddick (VSt/7) 7-6 (4) 6-3 3-6 2-6 6-3.

Vrouwen, kwartfinales: Henin (Bel) – Petrova (Rus/19) 7-6 (3) 7-5, Zheng Jie (Chn) – Kirilenko (Rus) 6-1 6-3.
Bron: Telegraaf Telesport

Russische metamorfose

Davidenko heeft niets meer te vrezen in kwartfinaleduel met Federer

MELBOURNE – Het is nog maar een paar maanden geleden dat Roger Federer zich bij het horen van de naam Nikolaj Davidenko geen zorgen maakte. De Zwitserse grootvorst van de tenniswereld had in zijn loopbaan als proftennisser twaalf partijen tegen de Rus gespeeld en alle keren was hij als winnaar van de baan gewandeld.
Maar van een zorgeloze voorbereiding op de kwartfinale van de Australian Open, waarin Federer en Davidenko voor de vijftiende keer de rackets gaan kruisen, is bij de Zwitser geen sprake. Want de laatste twee – recent gespeelde – onderlinge ontmoetingen zijn door Davidenko gewonnen. Waarbij vooral de zege tijdens de prestigieuze ATP Finals in Londen (november 2009) zeer veel indruk heeft gemaakt.
Die overwinning gaf Davidenko zo’n ’boost’ dat hij de Zwitser eerder deze maand in Doha nogmaals de oren waste en – hoe vreemd dat ook in zijn eigen oren moge klinken – morgen in de kwartfinales van de Australian Open allesbehalve de underdog is.
„Steeds meer spelers beginnen bang voor me te worden”, grapte de inmiddels 28-jarige Davidenko eerder deze week in Melbourne, waar veel van zijn collega’s hem tot de belangrijkste titelfavoriet hebben bestempeld. En tot nu toe maakt de Rus die rol helemaal waar, want ook Fernando Verdasco moest er, in de vierde ronde van het Australische grandslamtoernooi, aan geloven. Het Spaanse vechtersbaasje, vorig jaar in Melbourne nog halve finalist, knokte in de Rod Laver Arena de longen en vele andere ingewanden uit zijn lijf, maar moest in vijf slopende sets buigen voor de Russische droogkloot: 6-2, 7-5, 4-6, 6-7, 6-3.
„Vroeger was nooit iemand bang voor mij”, aldus Davidenko over de opvallende metamorfose die hij niet alleen op, maar ook naast de baan heeft ondergaan. Want de man die lange tijd recht had op de titel ’saaiste prof uit de top 20’, begint zich onder invloed van zijn goede resultaten te ontpoppen als een onderhoudende gesprekspartner. „Wat komen jullie hier allemaal doen?”, vroeg hij deze week in Melbourne quasi-verbaasd aan de grote schare journalisten die op zijn persconferentie was afgekomen. „Doorgaans komt er niemand wanneer ik achter de microfoon kruip.”
Inmiddels begint Davidenko wel de keerzijde van zijn plotselinge populariteit te vrezen. Hij liet zich al ontvallen geen Paris Hilton te willen zijn („ik wandel liever een beetje onopvallend door het leven”) en begrijpt inmiddels waarom mannen als Federer en Nadal hun hotelontbijt in de anonimiteit van hun eigen kamer nuttigen. „Steeds meer mensen komen op me af, willen met me op de foto of een praatje maken. Als ik niet oppas, kom ik niet meer aan ontbijten toe.”

Misschien heeft de overal ter wereld razend populaire Federer na afloop van hun kwartfinaleduel wat tips voor Davidenko, die duidelijk nog moet leren omgaan met zijn groeiende populariteit. „Jullie stellen zelfs vragen over mijn privéleven, daar was nog nooit iemand in geïnteresseerd”, zo pareerde hij een vraag over zijn huwelijk en eventuele kinderwens. Om vervolgens in ontwapenend steenkolenengels te vertellen dat hij best kinderen wil. „Maar mijn vrouw Irina heeft nog geen zin om thuis te zitten; ze reist al zes jaar met me mee over de wereld en wil dat graag blijven doen. Wordt voorlopig dus nog even wachten met die kinderen.”
Op Federer hoeft Davidenko niet te wachten, die meldt zich morgen in de Rod Laver Arena voor hun vijftiende onderlinge strijd. De Zwitser sprak openlijk zijn bewondering uit voor de progressie die Davidenko de afgelopen maanden heeft geboekt. „Vooral zijn service is sterk verbeterd, daar geeft hij geen gratis punten meer mee weg.”
Iets dat Federer zelf ook niet deed in de clash met Lleyton Hewitt, een partij die nooit een echte clash werd. Daarvoor was het kwaliteitsverschil tussen de beste tennisser van Australië (Hewitt) en de beste tennisser van de wereld (Federer) veel te groot. „Vooral zijn backhand liep als een trein”, aldus Hewitt, die voor de vijftiende keer op rij van Federer verloor: 6-2, 6-3, 6-4. Zo vaak heeft zelfs Davidenko niet van de Zwitser verloren…

Bron: Telegraaf Telesport

De opmars van het Chinese tennis

Na Li ( 27) en Jie Zheng ( 26) schreven historie op de Australian Open. In Melbourne kreeg de opmars van de tennis­sport in China dezer dagen een vro­lijk gezicht. Niet eerder plaatsten twee Chinese tennissters zich voor de kwartfinales van hetzelfde grandslamtoernooi. Na Li verraste gisteren met een zege op Caroline Wozniacki. Vannacht kreeg Jie Zheng zelfs de kans om de laatste vier te halen.
Na Li had de afgelopen dagen de la­chers op haar hand. Met een voor Chinezen ongewoon groot gevoel voor humor hield de nummer ze­ventien van de wereld iedereen da­gelijks op te hoogte van haar be­zoekjes aan Chinatown in Melbour­ne.
Vorig jaar moest de 27-jarige speel­ster uitWuhan de Australian Open laten lopen vanwege een kniebles­sure. „ Anders hadden we vorig jaar al met z’n tweeën historie kunnen schrijven”, reageert ze nuchter op de mijlpaal in grandslamverband. Morgen treft ze Venus Williams, voor dit jaar aast ze op een plek in de toptien van de WTA- ranking. Het is een wedloop met Jie Zheng, die ook iets dergelijks nastreeft. Bei­den stonden al eens vijftiende.
Na Li en Jie Zheng worden beiden gecoacht door hun echtgenoot. Ge­niet Na Li van die ’ vrijheid’, Jie Zheng is van de oude stempel en valt nog graag terug op de bond. Voor de Spelen van Peking won ze de harten van haar landgenoten door vele tonnen over te maken aan de slachtoffers van de aardbe­ving in Sichuan, in mei 2008. Geld is, zegt ze, voor haar geen drijfveer. „De waarde van een atleet is niet in geld uit te drukken. Ik speel wed­strijden om respect te verdienen voor mijn land.”
Toen Jie Zheng zeven was, werd ze gevraagd door een trainer. Ze had geen idee wat tennis was. „ Ze moesten me uitleggen dat het zo­iets als pingpong was, maar dan met een grotere, harige bal.” Ze voelde zich bevoorrecht. „ Omdat ik altijd nieuwe kleding kreeg. Dat was heel wat, in China was toenter­tijd bijna iedereen nog arm.”
Sindsdien is er veel veranderd. Dat Na Li „ alleen vooruit” zegt te kij­ken, „en nooit achterom” is veelzeg­gend.
Het verleden van China heeft rau­we randjes, maar het land ontwik­kelt zich op alle terreinen razend­snel. De macht van het getal speelt daarbij een grote rol. Tenniste in het verleden niemand, omdat de elitaire sport niet strookte met de ideeën van de Communistische Par­tij, inmiddels is dat wel anders. De economie ( en de olympische status van tennis) hielp een handje mee. Miljoenen kinderen krijgen gede­gen onderricht, van coaches uit de hele wereld.
Amateurtennissers uit het hele land doen mee aan de breed opge­zette China Open Rating Tour. De­ze wordt ondersteund door zowel de Chinese tennisbond als de Inter­national Tennis Federation. In Shenzhen heeft Michael Chang een tennisacademie opgezet. Met ­klein denken is niks voor Chinezen – liefst vijftig tennisbanen.
In 2004 wonnen Li Ting en Sun Tiantian goud in het dubbelspel op de Spelen. Individueel succes bij de vrouwen liet net wat langer op zich wachten, maar is nu ook niet lan­ger uitzondering. De vrouwen dan­ken veel van hun resultaten aan een ijzeren conditie. Dat juist is een overblijfsel van de oude waar­den. Chinezen zijn nog altijd ge­wend goed te luisteren naar een meerdere en kunnen zich, zonder morren, uren voor deze persoon in het zweet werken. „Buitenlandse coaches leren je alleen tennissen op de baan. Een Chinese coach is betrokken bij alle aspecten van je le­ven”, vertelde Jie Zheng. Ze vond het niet meer dan normaal dat ze tot voor kort nog nooit een disco­theek van binnen had gezien.
Na Li is altijd minder volgzaam ge­weest. Met Shuai Peng, 43ste op de wereldranglijst, had China nog meer te stellen. Ze kwam meerma­len in conflict met de Chinese auto­riteiten, maar won uiteindelijk de strijd. Dankzij haar mag een Chine­se speelster nu zelf een coach kie­zen, sponsors zoeken en het meren­deel van haar prijzengeld houden.
Bron: Eindhovens Dagblad

Rafael Nadal en Andy Murray doorstaan orkaan van aces in Melbourne

KANONNEN ZWIJGEN

Murray wijkt niet voor geweld

MELBOURNE – Het was een dag waarop bij de Australian Open de grote kanonnen in stelling werden gebracht. John Isner en Ivo Karlovic, twee boomlange tennissers in het bezit van een service waarmee je een oorlog kunt beslissen, torsten hun munitie naar de Rod Laver Arena. De missie waarmee ze het slagveld betraden, was een simpele: zet het vizier op scherp en schakel de – op papier – sterker ingeschatte vijand met een serie dodelijke voltreffers uit.
Gelukkig gaat het in tennis niet alleen om brute kracht of, in het geval van Isner en Karlovic, bruut geweld. Slimheid, souplesse, tactisch inzicht, fitheid en mentale veerkracht zijn elementen die tijdens de strijd tussen de witte lijnen minstens zo doorslaggevend zijn als een opslag die door beton vliegt. En die les kregen de Amerikaan Isner en de Kroaat Karlovic, tot aan vandaag de nummers één en twee op de ’ace-lijst’ van de Australian Open, in een even zonnige als afgeladen Rod Laver Arena gisteren haarfijn ingepeperd.
Isner richtte zijn kanon op Andy Murray, de Brit die vrij geruisloos door de eerste week van het toernooi was geslopen. In Melbourne ging de aandacht in eerste instantie toch vooral uit naar de drie grandslamwinnaars van afgelopen jaar – Nadal, Federer (2) en Del Potro – en lette eigenlijk niemand meer op Murray, die in 2009 op grandslamniveau niet helemaal aan de verwachtingen had voldaan.
Maar de Schotse nummer vijf van de wereld toonde tegen Isner dat men in Melbourne zo langzamerhand toch serieus rekening met hem moet gaan houden. Murray heeft naam en faam verworven als een van de beste ’return-tennissers’ en toonde tegen het Amerikaanse servicekanon waarom dat zo is. De veertien aces en eerste opslagen die vrijwel permanent boven de 200 km/u over het net denderden, deden Murray niet verblikken of verblozen. Hij hield zijn eigen servicegames en profiteerde in de tiebreak van de eerste set optimaal van een zeer dure dubbele fout van Isner.
Met het verlies van de tiebreak leek de reus (206 centimeter) uit Florida ook zijn geloof in de goede afloop te hebben verloren. Het venijn verdween uit de opslagen, de kracht uit de benen en het vernuft – voor zover aanwezig – uit zijn spel. De ervaren Murray wist wat hem te doen stond en hielp zijn aangeslagen prooi met een paar fikse beten definitief uit zijn lijden: 7-6 6-3 6-2. „Bij servicekanonnen van dit kaliber heb je als speler de neiging om bij zijn opslagen ver achter de baseline te gaan staan”, zo doceerde hij na afloop. „Maar het is soms beter om juist niet een stap terug te doen, maar dapper op de baseline te blijven staan en zo zijn ’hoeken’ te verkleinen.”
Het was een les die Rafael Nadal later in de praktijk bracht. Ook de Spanjaard kreeg, in de persoon van Ivo Karlovic, te maken met een liefhebber van grof service-geweld. En ook de Spanjaard bewees dat je met geweld alleen geen zeges kunt afdwingen. De 208 centimeter lange boomstam uit Zagreb produceerde liefst 28 aces – da’s meer dan een complete set – maar stapte desondanks wel ’gewoon’ als verliezer van de baan: 6-4 4-6 6-4 6-4.

Waarmee het kanongebulder op Melbourne Park verstomde. Tactisch vernuft en souplesse hadden het bruut geweld tot buiten de toegangspoort verjaagd. De ’terreinknecht’ van Melbourne Park kan opgelucht ademhalen. Net als Nadal en Murray, die het morgen in de kwartfinale tegen elkaar mogen opnemen. Dat wordt pas echt geweld(ig)…

Bron: Telegraaf Telesport

Volgende pagina »